“หลีเอ๋อร์ ข้าขอโทษ! ข้าระวังตัวมาก ระวังตัวมากแล้ว…” ลู่เจี้ยค่อยๆ สวมกอดหญิงสาวอันเป็นที่รักยิ่งของเขาไว้ในอ้อมแขน
เขาระมัดระวังอย่างมากที่จะไม่ปล่อยให้ตัวเองเข้าใกล้นางมากเกินไป ไม่ให้นางรู้เจตนาที่แท้จริงของเขา แต่เขาก็ไม่สามารถทำได้ ทั้งสลัดไม่ทิ้งและตัดไม่ขาด
“ไอ้คนบ้า!” เจียงหลีเอ็ด “ทำไมเจ้าเห็นแก่ตัว และคิดว่ามันดีสำหรับข้าเล่า เจ้าเคยถามข้าหรือไม่ว่าข้าต้องการพวกมันหรือไม่”
เสียงดุด่านั้น กลับกลั้นความรู้สึกทุกข์ใจไว้ไม่อยู่ และแม้อยากจะกลั้นน้ำตาไว้อย่างไร น้ำตาก็ไหลพรากออกมาอยู่ดี เจียงหลีจึงทำได้เพียงโอบกอดลู่เจี้ยให้แน่นขึ้นเพื่อไม่ให้เขาเห็นว่าตนกำลังร้องไห้
ลู่เจี้ยยิ้มและน้ำตาคลอ “ใช่ ข้าผิดไปแล้ว หากชาติหน้ามีจริง หากเราได้พบกันอีก ข้าจะเชื่อฟังเจ้าทั้งหมด ดีหรือไม่”
ขณะที่พ่อแม่เสียชีวิต เขาไม่ได้ร้องไห้ แม้น้ำตาจะเอ่อล้นในใจ
บัดนี้ ตนใกล้ตายแล้ว เขาก็ไม่ได้ร้องไห้ เพราะไม่สมควรร้องไห้
แต่เมื่อเขาได้ยินหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความไม่เต็มใจและดุด่าเขาอยู่นั้น เขากลับรู้สึกอยากร้องไห้เป็นครั้งแรก และรู้สึกถึงสวรรค์ช่างไม่ยุติธรรมว่าทำไมมอบวิญญาณที่ไม่ครบองค์ให้แก่เขา
แล้วทำไมถึง…ให้พวกเขามาเจอกันด้วย
…
