ดวงตาอันเยือกเย็นที่พัวพันกับความตายคู่นั้น ทำให้หัวใจของเจียงหลีเจ็บปวดอย่างกะทันหัน เพลานี้ ร่างกายที่อ่อนแอของลู่เจี้ยเป็นสิ่งที่นางไม่เคยพบเห็นมาก่อน
ใต้ผิวหนังของเขาปรากฏริ้วรอยจางๆ อย่างต่อเนื่อง
“ข้ากลับมาแล้ว ถึงอย่างไรเจ้าก็กักขังข้าไว้ไม่อยู่” เจียงหลีกล่าวอย่างทุกข์ใจและโกรธเคืองอีกครั้ง
ลู่เจี้ยยิ้ม “ใช่ หลีเอ๋อร์ข้าถูกลิขิตให้บินทะยานขึ้นบนฟ้า แล้วข้าจะกักจังเจ้าไว้ได้อย่างไร หลีเอ๋อร์ เจ้าโกรธเคืองข้าหรือไม่”
โกรธหรือ
เกลียดหรือ
แค้นหรือ
เมื่อนางเห็นลู่เจี้ย ทุกอย่างก็มอดมลายหายไปจนหมดสิ้น เจียงหลีไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าเขา นางอยากยิ้ม แต่นางรู้ดีว่ารอยยิ้มตอนนี้ของนางน่าเกลียดมาก
ลู่เจี้ยยกมืออันเย็นเยือกจับไปที่แก้มของนาง แล้วแตะเบาๆ “หลีเอ๋อร์ยิ่งอยู่ยิ่งสวย สวยจนไม่อยากหลับตา”
“เจ้าชอบรูปลักษณ์นี้หรือไม่” เจียงหลีวางมือทาบหลังมือของเขา ทำให้มือของเขาแนบชิดกับแก้มตน
“ชอบ ขอให้เป็นหลีเอ๋อร์ ข้าชอบทั้งนั้น” ลู่เจี้ยพูดด้วยรอยยิ้ม
แต่ทว่า มองเห็นเขายิ้มเช่นนี้ เจียงหลีกลับรู้สึกอึดอัดในใจ
ทันใดนั้น นางกระโจนเข้าใส่อ้อมแขนของลู่เจี้ยและกอดคอเขาไว้แน่น “ลู่เจี้ย ข้าไม่อยากให้เจ้าจากไป! ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าจากข้าไป! ทำไมเจ้าถึงใจร้ายเช่นนี้ ขโมยหัวใจข้าแล้วยังจะปล่อยข้าไว้คนเดียว”
