แต่ทว่า เมื่อเห็นเขาเป็นเช่นนี้ เจียงหลีรู้สึกเพียงว่าหัวใจของตนถูกควักออกมาและความเจ็บปวดนี้เองทำให้นางอยากจะร้องไห้ดังๆ
นางค่อยๆ เดินเข้าใกล้เขา แต่ราวกับว่าเขาไม่ทันได้สังเกตเห็น แต่เจียงหลีรู้ว่าเขารู้ว่านางมาถึงแล้ว
เงาหันหน้ามองนางด้วยแววตาที่ดิ้นรนและเดินเข้าไปหานาง
ทางข้างหน้าถูกปิดกั้น ดวงตาอันดุร้ายของเจียงหลีจึงกวาดไปที่เงาอย่างรวดเร็ว เงาก็มิได้รู้สึกเกรงกลัวและพูดตรงๆ ว่า “องค์หญิง นายน้อยทำเพื่อท่านมากเกินไปแล้ว บัดนี้ท่านกลับมาแล้ว ก็อยู่เคียงข้างนายน้อยในวาระสุดท้ายด้วยเถิด”
ความดุร้ายในดวงตาของเจียงหลีได้เปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดและความสิ้นหวัง นางรีบมาที่นี่กลับเหลือเวลาเพียงเท่านี้เองหรือ
เงาเดินจากไปเพื่อให้เขาทั้งสองได้ใช้เวลาร่วมกัน
เจียงหลีก้าวขาด้วยความยากลำบากและรู้สึกว่าเท้าหนักนัก
นางจะพูดอย่างไรดี นางจะยอมให้เขาจากไปอย่างนี้ได้เช่นไร
หัวใจของเจียงหลีเจ็บปวดเหมือนถูกทิ่มแทง แต่ก็ยังเดินเข้าไปหาลู่เจี้ยทีละก้าว เมื่อนางเดินเข้าไปใกล้ ก็เห็นเขาชัดเจนขึ้น
เขานั่งอยู่บนเขาฝูทูซาน แต่ความสง่างามของเขากลับบดบังความงดงามของเขาฝูถูซานไปจนหมด
โอ้สวรรค์ เจ้าจะเอาคนแบบนี้ไปได้อย่างไร เจียงหลีโกรธเคืองเล็กน้อย แต่ทำอะไรไม่ถูก
จากนั้นเดินมายังข้างๆ เขา หมอบลงช้าๆ และวางมือไว้บนแขนของเขา
“เจ้ามาแล้วหรือ” ขณะนี้ ลู่เจี้ยค่อยๆ กลอกตามองไปที่นาง
!
