ฟ้าดินให้แก่เขาทีละน้อย…
แต่ครานี้…ลวี่หยางได้เตรียมพร้อมไว้แล้ว
เพียงกระแสใจหนึ่งเคลื่อนไหว เขาก็ปิดผนึกประสาททั้งหกลงโดยสิ้น ด้วยแรงส่งจากจิตใจกระบี่กระจ่างแจ้งกาลเวลาภายนอกพลันเกือบหยุดนิ่ง ในสายตาของเขาทุกสิ่งกลับกลายเป็นความเงียบสงบอันลึกซึ้ง เขานั่งขัดสมาธิแน่วนิ่ง…ภายในใจ
นี่คือคุณวิเศษอีกประการของ “จิตใจกระบี่กระจ่างแจ้ง” สามารถเข้าสู่มิติแห่งสติ ซึ่งมีเพียงจิตของตนเท่านั้นที่ดำรงอยู่ ที่แห่งนั้น แม้จะผ่านกาลเวลาเนิ่นนานเพียงใด…โลกภายนอกก็ยังเพียงชั่วพริบตา
ยามคับขันสามารถหลบเข้าที่นั้น คิดหาหนทางแก้ไข แล้วจึงย้อนกลับมาเผชิญหน้าได้อย่างสุขุมมั่นคง
…เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ดวงตาของลวี่หยางเปล่งแสงเจิดจ้า แม้จะตกอยู่ท่ามกลางภัย แต่กลับยิ่งนิ่งสงบ สติประดุจกระบี่ เชือดเฉือนอารมณ์มัวหมองทั้งปวงให้สลายสิ้นในวูบเดียว
“ผู้ใด…กำลังลอบวางกลกับข้า อั้งเซียว?”
เขาเริ่มย้อนทบทวนประสบการณ์ทั้งหมดนับแต่ถือกำเนิดใหม่ หวังหาจุดพิรุธอันไม่ชอบมาพากล
“ช่วงนี้ของข้า…ไปได้สวยเกินไปหรือไม่?”
แท้จริงแล้ว มันช่างเหมือนกับวาระฟ้าประทาน สรรพสิ่งในใต้หล้าล้วนช่วยส่งเสริม ทำการใดก็รอดพ้นทุกอุปสรรค ครั้นถือกำเนิดใหม่ในนิกายกระบี่…ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนราบรื่น มิพบเคราะห์เลยแม้แต่น้อย
ผลที่ตามมาคือ ความระมัดระวังในอดีตของเขา คล้ายกลายเป็นของปลอมไปเสียแล้ว
แม้พบกับ “สระศักดิ์สิทธิ์บูชาจันทรา” แห่งหนึ่งที่ไม่รู้
