บทที่ 363 กลไกและตัวเลขดำรงอยู่เคียงกัน
ลวี่หยางพุ่งทะยานดั่งสายฟ้าไปทั่วชายแดนใต้ ลมหายใจแห่งพลังบ่มเพาะเปล่งประกาย กระบี่แสงสายหนึ่งพลันแผ่ขยายเป็นขอบเขตกว้างใหญ่ ตรงเข้าตรึงเป้าลัทธิหมื่นพิษ มุ่งตรงไปยังถ้ำหมื่นกู่โดยไม่ลังเล
ส่วนเจินเหรินแห่งลัทธิหมื่นพิษสองตนก็ไล่ตามมาอย่างแนบชิด
“ผู้นี้…มิใช่หาเรื่องตายหรอกหรือ!”
หลงอู๋เจินเหรินฉีกยิ้มเย็น “หากมิใช่ศิษย์นิกายกระบี่ เป็นเพียงสหายผู้ฝึกยุทธเดียวดาย มาหยิ่งยโสในแดนใต้ของข้าเช่นนี้ ข้าคงจับไปกลั่นเป็นกู่มนุษย์นานแล้ว!”
ฮุ้ยกูเจินเหรินกลับส่ายหน้าเบาๆ “ศิษย์นิกายใหญ่ อีกทั้งพึ่งจะวางรากฐาน ย่อมมีความหยิ่งยโสอยู่บ้าง หาใช่เรื่องแปลก ข้ากลับเห็นว่า ยิ่งเขาหยิ่งยโสเท่าใด ยิ่งเป็นประโยชน์ต่อพวกเรา เดิมทีข้ายังครุ่นคิดอยู่ว่าจะล่อเขาให้ลึกเข้ามาในแดนใต้ได้อย่างไร ตอนนี้เขากลับเดินเข้าสู่กับดักเอง ย่อมประหยัดแรงเราไปไม่น้อย”
“ศิษย์พี่กล่าวถูกต้องนัก”
หลงอู๋หัวเราะเยาะ “เมื่อขังเขาไว้ได้แล้ว จะต้องให้เขาลิ้มรสความเจ็บปวดบ้าง เพื่อสั่งสอนให้รู้ว่า เหนือฟ้ายังมีฟ้ายิ่งกว่า!”
ไม่นาน ลวี่หยางก็ล่วงลึกเข้าสู่ชายแดนใต้ไกลนับหมื่นลี้
เมื่อหันกลับไป นิกายกระบี่ที่อยู่เบื้องหลังก็มลายหายไปไกลสุดสายตา สิ่งที่เห็นมีเพียงขุนเขาซ้อนซับ และบนฟ้าสูงยังมีหมอกพิษลอยอ้อยอิ่งอย่างเย็นยะเยือก
ทันใดนั้น พลันมีเสียงแหลมกึกก้องดังขึ้น
“กรี๊ด!”
เสียงแหลมนั้นยัง
