“ผู้อาวุโสหยุนอ่าว อย่าพูดถึงพวกมันจะดีกว่า” เฉินเฉียงที่อยู่ในรูปลักษณ์ผอ.จ้ง ได้ถอดถอนลมหายใจออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ “ท่านไม่รู้สินะว่าศพพิษพวกนี้มาจากไหน”
“มันถูกพัฒนาขึ้นมาโดยหอปรุงยาด้วยมือของผู้คุมหอหวังและคนของมัน”
“แล้วท่านยังคิดว่าพวกมันคิดจะช่วยพวกเราอีกรึไง”
หยุนอ่าวที่ได้ยินก็หน้าถอดสีตื่นตระหนกและรีบเถียงออกมา
“ไม่ เป็นไปไม่ได้ ข้าคุ้นเคยกับผู้คุมหอหวังเป็นอย่างดี เขาเป็นถึงเสาหลักของพวกเราเหล่าผู้ปรุงยา เป็นอัจฉริยบุคคลชนิดที่ร้อยปีจะปรากฏขึ้นมาสักคน แล้วเขาจะทำเรื่องอย่างนี้ได้ยังไงกัน”
เฉินเฉียงรู้ดีว่าหยุนอ่าวต้องไม่เชื่อเขา เขาจึงได้โยนกำไลสื่อสารวงหนึ่งให้แล้วพูดออกมา “ข้าได้ลอบบันทึกการสนทนาด้วยสิ่งนี้ตอนที่ข้าเข้าไปหาผู้คุมหอหวังและผู้คุมหอกงที่เป็นผู้คุมหอหุ่นเชิดโลหิต ท่านดูเอาเองก็แล้วกัน”
กำไลสื่อสารเป็นสิ่งที่เหมาะกับงานแบบนี้อยู่แล้ว ทุกครั้งที่เฉินเฉียงมีโอกาส เขาจะบันทึกสิ่งที่นำมาใช้ประโยชน์ได้เอาไว้
โดยเฉพาะการนำมาใช้กับคนเฉกเช่นหยุนอ่าว ผู้ซึ่งไม่เชื่อในสิ่งที่ไม่ได้รับรู้ด้วยตนเอง
