เมื่อหยุนอ่าวได้ยินการสนทนาระหว่างเฉินเฉียงที่อยู่ในรูปลักษณ์ผอ.จ้ง ผู้คุมหอหวัง และผู้คุมหอกง ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดในทันที
“เป็นแบบนี้ได้ยังไง มันเป็นแบบนี้ได้ยังไง”
“นี่คือชีวิตของผู้บริสุทธิ์นับร้อยล้านชีวิตเลยนะ”
“พวกวิหารศักดิ์สิทธิ์คิดจะทำอะไรกันแน่”
“จะบอกว่าพวกมันต้องการทำลายล้างโลกปีศาจด้วยน้ำมือตัวเองงั้นรึ”
“มันจบแล้ว”
“หากไม่มียารักษาพิษจากศพพิษนี่ เหล่าคนธรรมดาเหล่านี้ต้องตกตายจนหมดเป็นแน่แท้”
หยุนอ่าวที่ตกอยู่สภาพเวิ้งว้างราวกับไม่หลงเหลือสิ่งใดในตอนนี้ไม่ได้อยู่ในสภาพผู้บ่มเพาะที่ดูทรงเกียรติอีกต่อไป เขาใช้มือกุมใบหน้านั่งทรุดลงกับพื้นพร้อมร้องไห้ออกมา
เป็นตอนนี้ที่เฉินเฉียงนึกขึ้นมาได้ถึงตอนที่เขาเคยนำพิษจากศพพิษไปขุนพวกสัตว์ปีศาจ นี่ทำให้เขารีบถามออกมา “ ท่านผู้อาวุโสหยุนอ่าว ไม่ใช่ว่าพิษจากศพพิษนี้จะไม่อาจรักษาได้สักทีเดียว”
หยุนอ่าวผู้ซึ่งกำลังสิ้นหวังอย่างไร้เรี่ยวแรงไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองแต่อย่างใด เขายังคงร้องไห้ออกมาเบาๆ
ถึงแม้ผอ.จ้งจะเป็นผอ.ของสำนักเต๋าสวรรค์ชั้นฟ้า แต่เขา หยุนอ่าวผู้นี้เป็นผู้อาวุโสสูงแผนกปรุงยาเลยนะ
