แต่ด้วยการที่ที่นี่นั้นคืออาณาเขตของวิหารศักดิ์สิทธิ์ หากเขาทำอะไรไปอย่างไม่ระมัดระวัง ต่อให้เขาพาคนไปกำจัดที่ภายนอก แต่ปัญหาย่อมตามมา
เมื่อได้ยินแบบนี้ ผู้คุมหอกงก็ได้หัวเราะออกมา
“ฮี่ฮี่ฮี่ พี่จ้ง ท่านสามารถตัดสินใจเรื่องนี้ได้เลยนะนั่น”
“กลุ่มของซุนฉิงเหรอ ไอ้เวรนั่นคงจะเบื่อหน่ายที่มัวแต่คอยเฝ้าทางเข้านั่นแหละนะ ถ้าพี่จ้งไม่ว่าอะไรก็ให้ซุนฉิงพาพวกของเจ้านั่นไปดื่มเลือดสักหน่อยก็ดี”
หลังจากพูดจบ ทั้งสองก็เดินออกมาจากห้องโถงตรงไปยังทางออก
“ซุนฉิง หากเจ้าต้องการจะไปเล่นสนุก เพียงแค่บอกข้าก็พอ ไม่เห็นจะต้องไปรบกวนผอ.จ้งเลยนี่หว่า”
“เอาอย่างนี้แล้วกัน เจ้าเองก็พาคนของเจ้าติดตามผอ.จ้งไปแล้วกัน”
ซุนฉิงที่กำลังรอคอยอยู่ด้านนอกตลอดเวลานั้นไม่คิดว่าผอ.จ้งที่พึ่งจะได้ทำความรู้จัก จะเอ่ยปากช่วยเขาในเรื่องนี้จริงๆ นี่จึงทำให้เขาแสดงออกมาด้วยท่าทางยินดียิ่งและรีบพยักหน้ารับในทันที “ขอบคุณท่านผู้คุมหอครับ ขอขอบคุณท่านด้วยครับ ท่านผอ.จ้ง”
เฉินเฉียงเห็นแบบนี้จึงได้ถือโอกาสเอ่ยลา “ในเมื่อเป็นเช่นนั้นแล้ว พี่กง พวกเราขอตัวก่อน”
เฉินเฉียงและซุนฉิงได้เดินจากไปพร้อมกัน
