เมื่อเห็นว่าเมิ่งน้อยนั้นไม่ได้เป็นอะไรแม้แต่น้อยหลังจากที่ปะทะเข้ากับหุ่นเชิดโลหิตตัวนี้ไป นี่ทำให้หมาป่าสีเทาที่ยังคงบินอยู่บนฟากฟ้านั้นถึงกับต้องถลึงตามองในทันที พร้อม มกับความคิดบางอย่างที่ผุดขึ้นมาในใจ แต่เป็นตอนนี้เองที่มันได้มองไปที่เฉินเฉียงด้วยสายตาที่ไม่ได้ต่างไปจากมองเมิ่งน้อยแม้แต่น้อย
หลังจากชั่งใจอยู่นาน ในที่สุดหมาป่าสีเทาก็คิดตกว่าหากมันทำอะไรลงไปล่ะก็ ชายผู้ทรงพลังผู้นี้ย่อมไม่ปล่อยมันเอาไว้แน่
ในตอนนี้เฉินเฉียงหาได้ห่วงใยเมิ่งน้อยสักเท่าไหร่นัก
ถึงแม้เมิ่งน้อยในตอนนี้ตัวของมันจะดูเล็กจ้อย แต่เมิ่งน้อยเองก็กินสมุนไพรหมุนเวียนโลหิตไปแล้ว นี่จึงทำให้เมิ่งน้อยไม่ต้องกลัวบอลเลือดปีศาจกลืนกินอีกแต่อย่างใด
ยิ่งไปกว่านั้นคือหุ่นเชิดโลหิตแต่ละตัวเองก็มีทักษะที่น่าสะพรึงอยู่เพียงแค่อย่างเดียวเท่านั้น หรือจะกล่าวว่านอกจากบอลเลือดปีศาจกลืนกินแล้ว สัตว์ปีศาจหุ่นเชิดโลหิตเหล่านี้ก็ไม ม่มีสิ่งใดที่น่ากังวลอีก อีกอย่างหนึ่งก็คือ เมิ่งน้อยคือสัตว์ประหลาดที่มีสายเลือดอัคคี ทักษะของเมิ่งน้อยล้วนแล้วแต่เป็นของแสลงของหุ่นเชิดโลหิตเหล่านี้
