บทที่ 348 สังหารเจินจวินโอสถทองคำข้ามระดับ
แดนยมโลก…สถานที่ที่มิอาจจะเอ่ยถึงได้
วิหารอันสูงสง่าตั้งตระหง่านอยู่กลางห้วงว่างเปล่า วิญญาณนับหมื่นนับพันไหลผ่านหน้าประตูของวิหาร ล้วนแล้วแต่ตกอยู่ในสายตาของเงาร่างผู้หนึ่งซึ่งอยู่ภายใน
“…เหอะๆ”
เสียงหัวร่อแผ่วเบาดังขึ้นโดยฉับพลันจากปากของอั้งเซียว
แทบจะในวินาทีเดียวกันนั้น ลำแสงสีสันประหลาดก็แผ่ออกจากร่างของเขา ค่อยๆ ซึมแทรกเข้าไปในกระแสธารวิญญาณที่อยู่เบื้องหน้า ไล้ผ่านแต่ละวิญญาณด้วยสัมผัสแผ่วเบา
แต่…กลับไม่เกิดสิ่งใดขึ้นเลย
ความเปลี่ยนแปลงที่ผิดความคาดหมาย ทำให้หว่างคิ้วของอั้งเซียวขมวดเล็กน้อย ทว่าก็มิช้านักก่อนจะกลับคืนเป็นปกติ “สหายหงยวิ๋น…เหตุใดต้องซ่อนตัว หลีกเลี่ยงไม่ยอมมาพบข้าด้วยเล่า?”
เมื่อครู่ เขาเพิ่งรู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้อง
ผู้ใด…กันแน่ที่มองมายังตน?
คำตอบนั้นชัดเจนโดยไม่ต้องกล่าวให้มากความ ในแดนยมโลก มีเพียงเจินจวินเท่านั้นที่ยังสามารถรักษาสติสัมปชัญญะไว้ได้ ดังนั้นนอกจากหงยวิ๋นผู้เพิ่งจุติใหม่ จะยังเป็นผู้ใดได้อีก?
คิดมาถึงตรงนี้ อั้งเซียวทอดตามองกระแสธารวิญญาณเบื้องหน้า นิ้วมือขยับแผ่วเบา แต่ในท้ายที่สุดกลับได้เพียงทอดถอนใจ ยอมปล่อยมืออย่างสิ้นหนทาง เขาไม่กล้าแตะต้องเหล่าวิญญาณซึ่งก้าวเข้าสู่แดนยมโลกโดยตรง เพราะการกระทำเช่นนั้นคือข้อห้ามใหญ่หลวงที่สั่นคลอนรากฐานของแดนยมโลก อีกทั้งเขายังมิใช่จ้าวแดนแห่งนี้ หากฝ่าฝืน ผ
