“แต่ในเมื่อข้าในตอนนี้เป็นถึงผู้บ่มเพาะระดับราชาเหนือราชาแล้ว ต่อให้ข้าฆ่าแกไม่ได้ ข้าก็ไม่เชื่อหรอกว่าแกจะสามารถไม่ให้ผู้อาวุโสผู้นี้หลุดรอดออกไปได้เช่นกัน”
เฉินเฉียงเมื่อได้ยินก็พูดออกมาอย่างดูแคลน “เจ้าลองดูได้นะ”
เป็นเช่นนั้น
เพื่อตระกูลของเขาแล้ว หลูอันที่สูญเสียหุ่นเชิดโลหิตของตนนั้นไม่ต้องการจะทิ้งของตนไว้ที่นี่
และหลังจากเฉินเฉียงได้พูดเสร็จสิ้น หลูอันก็รีบวิ่งออกไปอย่างสุดแรง
แต่หลังจากวิ่งออกไปพักหนึ่ง เขาก็รู้สึกได้ว่าอากาศรอบข้างเขานั้นทำให้เขารู้สึกเหนียวหนืดราวกับกำลังวิ่งอยู่ในโคลนตม ไม่ว่าเขาจะพยายามจะวิ่งให้เร็วขนาดไหน เขาก็แทบไม่ต ต่างจากเต่าที่คลานอย่างสุดกำลัง
และสิ่งที่ทำให้เขาต้องรู้สึกสะพรึงจนขนลุกขนชันนั่นก็คือเฉินเฉียงนั้นกลับสามารถเดินเข้ามาหาเขาด้วยรอยยิ้มได้รวดเร็วเสียยิ่งกว่าการวิ่งของเขา
“ผอ.จ้ง ข้าผิดไปแล้ว โปรดยกโทษให้ข้าด้วย”
เมื่อเรื่องราวที่เกิดขึ้นนั้นเกี่ยวพันถึงชีวิตของตน หลูอันผู้ซึ่งก่อนหน้านี้แสดงออกมาซึ่งท่าทางโอหังอย่างที่สุดก็ยังต้องร้องขอชีวิต
