แต่ในตอนนี้เขาเองก็ไม่ได้คิดจะหาคำตอบแต่อย่างใด
ไม่ว่าจะเป็นโลกใบนี้หรือโลกใบไหน ภัยพิบัติอันใดก็ล้วนแล้วแต่ไม่เกี่ยวข้องกับเขาไม่ใช่เหรอไง
เฉินเฉียงที่ในตอนนี้เพียงแค่กลืนน้ำลายก็ยังรู้สึกว่ายากลำบาก แม้เขาจะขยับลำคอของตนให้กลืนน้ำลายได้สะดวกขึ้น เขาก็ยังรับรู้เสียงลั่นของข้อต่ออย่างชัดเจน
เป็นตอนนี้มีเสียงจ้อกแจ้กจอแจซึ่งตามปกติไม่ควรปรากฏอยู่ในโลกใบเล็กของฮูเตี๋ยน แต่อย่างน้อยๆมันก็ช่วยให้เฉินเฉียงตื่นจากภวังค์นี้ขึ้นมาได้บ้าง
หยานเสวี่ยอยู่ไหนกัน
สิ่งแรกที่เฉินเฉียงนึกถึงคือหยานเสวี่ย
ผู้หญิงที่คอยอยู่ข้างกายเขาอยู่ไม่ห่าง
ตามมาด้วยจางหยวน กัวเหลียง และเหล่าพี่ชายพี่สาวทั้งหลายของเขาในกองกำลังเทียนเว่ยที่ร่วมเป็นร่วมตายด้วยกันมาโดยตลอด
พวกเขายังอยู่ในโลกปีศาจ
พวกเขายังรอให้เฉินเฉียงกลับไปอยู่
เฉินเฉียงพยายามลืมตาตื่นขึ้นมา
อย่างไรก็ตาม เฉินเฉียงที่ในตอนนี้ราวกับใช้แรงใจไปจนหมดสิ้น เพียงเขาขยับไปเล็กน้อยความเจ็บปวดรวดร้าวก็แลบลั่นไปทั่วร่างกาย
-ข้าจะนอนอยู่อย่างนี้ไม่ได้-
