หากจะให้พูดแล้วเห็นภาพก็คงจะเปรียบได้ดั่งบ่อน้ำที่แห้งเหือดก่อนที่จะถูกเติมเต็มโดยน้ำท่วมอย่างล้นหลาม เหมือนลูกบอลลูนที่ถูกสูดลมเข้าไปบวมเป่งราวจะแตกได้ทุกเมื่อในชั่วกะพริบตาพร้อมแตกออกได้ในทันทีที่ต้องการ
หลังจากการต่อสู้ในทะเล เฉินเฉียงในตอนนี้ราวกับว่าชีวิตของเขากำลังโหยหาการต่อสู้ ถึงแม้เขานั้นจะเป็นเพียงราชาขุนพลขั้นปลาย แต่เขาก็ใช้ทุกสิ่งทุกอย่างที่มีต่อกรกับหุ่นเชิดซากศพระดับราชาจอมพลทั้งหลาย จนแทบจะลืมไปแล้วด้วยว่าเขานั้นมีร่างกายและชีวิตที่ต้องระมัดระวัง
ท้ายที่สุด หลังจากที่พลังฟ้าดินในร่างเหือดแห้งไปหมด ร่างกายของเขาก็ถึงขีดจำกัด ประกอบกับพลังจิตที่เหือดแห้งลงไปด้วยแล้ว เขาเองก็ไม่ได้ต่างไปจากซากอ้อยที่ถูกรีดน้ำอ้อยไปจนหมดสิ้น
แต่หลังจากที่พลังจิตของเขาได้ถูกเติมเต็ม ความเจ็บปวดทั่วร่างก็ราวกับถูกชำระล้างเฉกเช่นเดียวกับน้ำป่าที่พัดพาทุกสิ่งที่ขวางหน้า เป็นตอนนี้ที่เคล็ดวิชาภาพวาดแห่งห้วงมหาสมุทรได้เริ่มทำหน้าที่ของมันในทันที ส่งผลให้พลังจิตของเขาที่แห้งขอดราวกับลำธารที่เหือดแห้งได้รับสายฝนที่ชุ่มฉ่ำจนฟื้นฟูขึ้นมา จนกระทั่งกลายเป็นแม่น้ำที่เชี่ยวกรากพัดพาความเจ็บปวดมลายสิ้น
