เมื่อได้ยินแบบนี้ คนของวิหารศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองต่างแย่งที่จะพูดจนในที่สุดคนหนึ่งก็ได้พูดออกมา “ผอ.จ้ง พวกเราทั้งสองได้มุ่งตรงไปหมายจะจับกุมไอ้ผู้บ่มเพาะลึกลับนั่น ในตอนน นั้นเองที่บนท้องฟ้าเมืองหยานกั๋นนั้นได้มีภาพฉายเหตุการณ์ในวิหารศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมา”
“น่าเสียดายนักที่ในตอนที่เราไปถึงแล้ว ภาพฉายนั้นก็ถูกแสดงออกมาจนหมดสิ้น ผู้คนในเมืองแห่งนั้นล้วนแล้วได้พบเห็นมันกันไปจนหมดแล้ว”
“เพื่อป้องกันไม่ให้ไอ้พวกคนธรรมดาสามัญเหล่านั้นนำเรื่องนี้ออกไปพูดแล้วนำภัยอันตรายมาให้วิหารศักดิ์สิทธิ์ของพวกเราในภายหลัง พวกเราจึงได้ปล่อยหุ่นเชิดโลหิตออกไปฆ่าคนพวกนั้นใ ให้ตกตายจนหมดสิ้นไม่ให้เหลือหลอเลยสักคนเดียว”
“แต่นึกไม่ถึงว่าในตอนนั้นไอ้ตัวทรยศอย่างหลิวเซียนจะโผล่ออกมา มันทำให้พวกเรานั้นต้องบา…..”
“ฮื้ม ผอ.จ้ง เจ้าเป็นคนช่วยพวกเรางั้นรึ”
เฉินเฉียงส่ายหน้าไปมาในทันทีพร้อมกับพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม “ไม่ไม่ไม่ คนที่จะช่วยพวกเจ้าได้นั้นคือคนที่ยืนอยู่ข้างๆข้า พวกเจ้าอย่าได้เข้าใจผิดไป”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงก็ชี้ไปที่ตงติ๋นที่ยืนอยู่นิ่งแต่ราวกับเป็นเครื่องพ่นไอน้ำร้อนที่อยู่ค้างๆ
