ถึงแม้จะเป็นผู้ช่วยชีวิตของพวกเขา แต่ในเมื่อไม่ใช่ผู้บ่มเพาะบนเส้นทางหุ่นเชิดโลหิต คนเช่นนี้ย่อมไม่อาจมีตำแหน่งที่สูงล้ำได้แต่อย่างใด หากว่ากันตรงๆการมีตำแหน่งในวิหารศักดิ สิทธิ์ได้นั้นก็ที่ว่าบุญหัวแล้ว เป็นธรรมดาที่พวกเขาจะทำเพียงหาของตอบแทน และไม่อยากที่จะเคารพกับคนที่ไม่ได้เดินอยู่บนเส้นทางเดียวกัน
ในสายตาของพวกเขาแล้ว ยามที่พวกเขาได้กลับไปยังวิหารศักดิ์สิทธิ์และพูดจาดีด้วยยามที่ได้พบหน้า นั่นก็ถือว่าเป็นของขวัญที่ล้ำค่าเหนือสิ่งใดแล้วด้วยซ้ำ
เมื่อได้ยินคำพูดยอมรับออกมาจากปากของทั้งสองคน อารมณ์ของตงติ๋นที่ปะทุอยู่ภายในจิตใจก็ได้ระเบิดออกมาในที่สุด
“ดี ดี ดีมาก”
ตงติ๋นยังคงกัดฟันแน่นในระหว่างที่พูดคำเหล่านี้ออกมา ก่อนที่จะเก็บกระบี่ของตนเอาไว้ในแหวน
ด้วยการที่คนของวิหารศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองคนนี้เป็นเพียงราชาขั้นกลาง เขาไม่จำเป็นที่จะต้องใช้ดาบเพื่อให้เสียความคมแต่อย่างใด
เหมือนเห็นว่าตงติ๋นยังมีท่าทางที่แข็งกร้าวต่อพวกตน รวมถึงการปลดปล่อยคลื่นพลังออกมาจากร่างที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม นี่ทำให้ทั้งสอง ในที่สุดก็รับรู้ถึงความผิดปกติขึ้นมาได้บ้าง ง
