“ผอ.จ้ง…ใคร….ไอ้หมอนี่เป็นใครกันแน่”
ในขณะที่พูด ทั้งสองก็อดไม่ได้ที่จะยืนมือหมายจะสะกิดเฉินเฉียงที่อยู่ในรูปลักษณ์ของผอ.จ้ง
แต่เฉินเฉียงก็ได้สะบัดกายหมุนตัวออกมาอีกครั้ง ก่อนจะพูดออกมาด้วยรอยยิ้มกว้าง “หึหึหึ เขาก็เป็นคนที่ต้องการชีวิตพวกเจ้ายังไงล่ะ”
เพียงสิ้นคำ เขาก็มองไปที่ตงติ๋นที่อยู่อีกฟากฝั่งหนึ่ง ผู้ซึ่งในตอนนี้กำลังยื่นฝ่ามือที่ดูราวเหล็กกล้าพุ่งตรงไปที่ทั้งสองคนอย่างรวดเร็วประดุจดั่งอินทรีย์ที่ถลาร่อนมาโฉบ บลูกเจี๊ยบน้อยๆสองตัวในคราวเดียว แล้วโฉบหิ้วขึ้นไปอย่างง่ายดาย
“ผอ.จ้ง ช่วยข้า…”
คนของวิหารศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองรู้สึกกลัวจนร่างสั่นสะท้านไปจนถึงจิตวิญญาณจนเกือบจะลอยหลุดจากร่างไปในขณะที่ร้องขอให้เฉินเฉียงที่อยู่ในรูปลักษณ์ของผอ.จ้งช่วยเหลือ
เฉินเฉียงที่อยู่ในรูปลักษณ์ของผอ.จ้งผู้ซึ่งในตอนนี้ยืนอยู่ห่างไม่ไกลนักได้กอดอกพร้อมพูดสบถคำออกมา
หลังจากนั้นเขาก็มองไปที่ตงติ๋นที่คว้าจับร่างของคนทั้งสองเอาไว้ด้วยมือคนละข้าง พร้อมดวงตาที่ร้อนรุ่มราวจะพ่นไฟออกมาได้
“พวกแกทั้งสองเป็นผู้บ่มเพาะบนเส้นทางหุ่นเชิดโลหิตไม่ใช่เหรอ ปล่อยพวกมันออกมาสิวะ”
