บทที่ 478 เทพปีศาจ
“ไม่ต้องเกร็งไปหรอกน่า” เฉินเฉียงได้วางมือบนบ่าของผู้อาวุโสตงแล้วกล่าวต่อ “ที่ข้าพาท่านมานั้นเป็นเพราะเห็นว่าท่านนั้นเข้าใจถึงความอันตรายของผู้บ่มเพาะบนเส้นทางหุ่นเชิ ดโลหิตและหุ่นเชิดโลหิตอย่างลึกล้ำใช่รึเปล่า”
“หากว่าพวกเรานั้นยังปล่อยให้มีผู้บ่มเพาะบนเส้นทางหุ่นเชิดโลหิตคงอยู่ในโลกนี้ต่อไปล่ะก็ อีกไม่ช้านาน นอกจากผู้บ่มเพาะบนเส้นทางหุ่นเชิดโลหิตแล้วจะหลงเหลือผู้ใดอยู่ในโลก กนี้อีกกัน”
เมื่อผู้อาวุโสตงได้ยินคำพูดนี้ แม้จะมีใบหน้าที่กระตุกไปเล็กน้อย แต่เขาก็รีบก็มหน้าลงต่ำเพื่อหลบซ่อนสีหน้าในทันที
อย่างไรก็ตาม ด้วยระดับพลังจิตที่สูงล้ำของเฉินเฉียงแล้ว เขารับรู้ได้สีหน้าแววตาของผู้อาวุโสตงนั้น เต็มเปี่ยมด้วยความเดียดฉันท์และไม่เชื่อในคำพูดที่ราวกับเป็นห่วงโลกปีศาจเลย ยแม้แต่น้อยได้อย่างไร
แต่เฉินเฉียงก็หาได้แยแสไม่ เขาเพียงนั่งลง ก่อนจะพูดออกมาราวกับบ่นกับตนเอง “ผู้คนนั้น ตราบใดที่ของรักดินแดนหวงถูกแตะต้อง พวกเขาล้วนแล้วแต่แกล้งหลับตาไม่รู้สึกทุกข์ร้อนอันใ ใด”
