เมื่อเห็นผู้อาวุโสตงยังไม่เปลี่ยนท่าที เฉินเฉียงก็ได้พูดคำหนึ่งออกมา “ผู้อาวุโสตง ไม่ใช่ว่าท่านนั้นก่อนหน้านี้ต้องการขออนุญาตข้ากลับบ้านเกิดไม่ใช่รึ”
เมื่อผู้อาวุโสตงได้ยินแบบนี้แล้ว ทั่วทั้งร่างของเขาก็สั่นสะท้านก่อนจะรีบยืนขึ้นมาพร้อมกับชามไวน์ในมือแล้วพูดออกมา “ท่านผอ.”
เฉินเฉียงเองที่จับจ้องไปที่ผู้อาวุโสตงอยู่นั้นก็พูดออกมาราวกับไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญ “เป็นอย่างที่ท่านคิด เมืองหยานกั๋นในตอนนี้เป็นเพียงเมืองที่ตายแล้วเท่านั้น ผู้คนเกื อบสองพันคนที่นั่นล้วนแล้วตกตายอย่างมิอาจหวนคืน”
“ว่าไงนะ”
เมื่อผุ้อาวุโสตงได้ยินแบบนี้แล้ว ร่างกายของเขาก็โอนเอนไปมาก่อนที่จะใช้มือข้างหนึ่งลงแรงไปที่โต๊ะเพื่อพยุงตนเองไม่ให้ล้มหงาย หมัดทั้งสองกำแน่น พร้อมดวงตาสีแดงฉาน นี่ทำให้ เขาเงยหน้าขึ้นฟ้าแล้วตะโกนออกมาอย่างดังลั่น “อ๊ากกกกกก”
