ี่ตามไปติดๆจะได้ลงมือทำอะไร ทั้งสองถูกหยุดไว้โดยหนี่เฟิงในทันที
-หยุดเลยนะพวกเจ้า ลองมองดูที่ข้อมือขวาของผู้อาวุโสผู้คุมกฎคนนั้นก่อน-
เมื่อได้ยินเสียงผ่านจิตวิญญาณของหนี่เฟิง หยานเสวี่ย หลางซานเอ๋อและคนอื่นๆในกองกำลังก็รีบเพ่งดวงตาของตนไปที่ผู้อาวุโสร่างผอมแห้งผู้นี้
กำไรสื่อสาร.…เรอะ
เมื่อทุกคนได้เห็นกำไรสื่อสารที่คุ้นเคยนี้ ทุกคนล้วนแล้วแต่บังเกิดความสุขที่หลั่งไหลขึ้นมาในห้วงจิตสำนึก
เป็นตอนนี้ที่มีเสียงหนึ่งได้ดังก้องอยู่ในห้วงจิตสำนึกของหยานเสวี่ยและคนอื่นๆในกองกำลังเทียนเว่ย มันเป็นเสียงผ่านจิตวิญญาณของเฉินเฉียง
“หยานเสวี่ย/พวกเจ้าทุกคนแสดงสีหน้าโศกเศร้าหน่อยสิ แต่อย่าให้เกินงามนะ เดี๋ยวข้าเล่นต่อไม่ถูก”
เมื่อได้ยินคำพูดที่คุ้นเคยนี้ หยานเสวี่ยก็ได้หลั่งน้ำตาออกมาจริงๆ
มันเป็นน้ำตาของความปิติยินดีของเธอ
แต่ไม่ว่ามันจะเป็นน้ำตาที่หลั่งออกมาด้วยความรู้สึกไหนก็ตาม น้ำตาที่หลั่งไหลนี้กับทำให้ฉากแห่งความโศกเศร้านั้นสมจริงขึ้นมาในทันที
และเมื่อได้เห็นใบหน้าที่หลั่งน้ำตาของหยานเสวี่ย กัวเหลียงและคนอื่นๆก็รีบเข้าไปรุมล้อมเธอและพูดปลอบใจกันออกมา “น้องสะใภ้อย่าเสียใจไปเลย”
“ต่อให้
