ข้าไม่อาจคืนชีพเฉินเฉียงขึ้นมาได้ แต่พี่เขยผู้นี้จะเป็นคนดูแลเจ้าเอง จะไม่มีใครกล้ารังแกเจ้าได้อย่างแน่นอน”
“ถูกต้อง น้องสะใภ้ ดวงวิญญาณของเฉินเฉียงบนสรวงสวรรค์จะต้องคอยปกปักรักษาเจ้าเป็นแน่ ฮืออออออ”
“ไอ้ฉิบหาย กัวเหลียง เอ็งจะร้องหายออกมาทำซากอะไรมากมายวะ ดูสิว่าน้ำมูกของเจ้านั้นหยดมาโดนข้าแล้ว หากเจ้าร้องไห้มากไประวังกัปตันจะกลายเป็นผีร้ายมาหาเจ้าแล้วพาไปอยู่ด้วยก กันนะโวย”
“ไอ้หลางซานเอ๋อ ไอ้หัวขวด เจ้าพูดบ้าอะไรออกมา ต่อให้กัปตันกลายเป็นผีก็ต้องเป็นผีดีสิวะ คนอย่างเขาจะกลายเป็นผีร้ายได้ยังไงกัน”
“ฮืออๆๆๆ กัปตันผู้น่าสงสาร ท่านได้ตกตายอย่างน่าอนาถนัก”
“น่าเสียดายนัก อุตส่าห์ได้เป็นศิษย์สำนักเต๋าสวรรค์ชั้นฟ้าที่ใฝ่ฝันแล้วแต่ยังไปได้ไม่ถึงไหนเลย ทำไมถึงได้เร่งรีบจากไปเช่นนี้”
เฉินเฉียงที่ยังอยู่บนเวทีในตอนนี้มีความรู้สึกขุ่นเคืองจนอยากจะวิ่งเข้ามาตบกะโหลกของทุกคนในทันทีเมื่อได้ยินคำอาวอนที่ถ่ายทอดออกมาแต่ละคำ
ทำไมคนของเขาช่างไร้ยางอายเช่นนี้กันฟะ
หลังจากจ้องมองไปยังผู้อาวุโสผู้คุมกฎของสำนักตนอีกเล็กน้อยแล้ว ผอ.จ้งที่ยังคงอยู่ในท่าท
