แม้เฉินเฉียงจะหลบออกมาได้อย่างไร้ร่องรอย แต่เมิ่งน้อยกลับพุ่งตรงเข้าหาแก่นวิญญาณทั้งสองในทันที
“ฝุ่บ ฝุ่บ”
เมื่อเฉินเฉียงมองตามไป เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา
นั่นก็เพราะตอนที่ร่างกายของเมิ่งน้อยได้แตะลงบนพื้น แก่นวิญญาณทั้งสองก้อนก็ตกอยู่ในปากของมันไปแล้ว พร้อมกับมือน้อยๆที่กอดอีกก้อนเอาไว้ด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย มันได้เหลือมองไปที่เฉิงยี่ผู้ซึ่งกำลังนิ่งอึ้งไปราวกับกำลังถามออกมาผ่านดวงตา
มีอีกไหมอ่ะ
เค้ารออยู่นะ
แต่เมื่อเมิ่งน้อยเห็นเฉิงยี่ไม่ไหวติง มันก็แสดงท่าทางออกมาอย่างผิดหวังก่อนที่จะกระโดดกลับไปหาเฉินเฉียงโดยที่เขาไม่ต้องเอ่ยปากเรียก พร้อมกับเสียงกรุบกรุบที่ดังออกมาจากปากของมัน
ดวงตาน้อยๆของมันแสดงออกมาอย่างมีความสุขเพียงเท่านั้น
แก่นวิญญาณนี่ช่างหอมหวานเป็นยิ่งนัก
“สัตว์วิญญาณสายอัคคี….ยังเอาไปเคี้ยวกินเล่นเลยเรอะ”
เฉิงยี่นั้นแต่เดิมก็คิดที่จะเอาคืนเฉินเฉียงไปเล็กน้อยเพียงเท่านั้น เขาไม่คิดว่าสัตว์วิญญาณของเฉินเฉียงนี้จะทำให้เขาต้องรู้สึกอับอายได้อีกรอบ ไม่เพียงมันจะเป็นสัตว์วิญญาณสายอัคคี แต่มันยังเอาอาวุธที่ใช้กลั่นแกล้งเอาคืนของเขาไปเคี้ยวกินเล่นเสียอย่างนั้น
