เมื่อได้ยินแบบนี้ ใบหน้าของหยานเสวี่ยก็อดไม่ได้ที่จะแดงฉาน
เม่ยซินเป็นคนแก่กล้าพูดเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเฉินเฉียงต่อหน้าต่อตาแบบนี้
แต่ที่เม่ยซินยังไม่รู้ก็คือ หลี่ฉิงที่ราวกับเป็นเทพแห่งความตายสำหรับเธอนั้น แต่กับเฉินเฉียงแล้ว มันผู้นี้ไม่ได้ต่างไปจากมดปลวกแต่อย่างใด
“ไม่ต้องห่วงหรอกเม่ยซิน เฉินเฉียงนั้นเป็นคนที่รู้ดีว่าสิ่งใดทำได้ สิ่งใดทำไม่ได้” เมื่อพูดจบหยานเสวี่ยก็ได้มองตรงไปยังลานประลองตรงหน้าด้วยท่าทางที่ไม่ทุกข์ร้อนแต่อย่างใด
เฉินเฉียงที่อยู่กลางสนามประลองนั้นก็ไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงเดินไปหาหลี่ฉิงหลังจากที่เขาได้พูดจาโอหังออกมา และในตอนนี้เขาก็ได้ไปยืนเทียบเคียงกับเขาที่ด้านนอกของลานประลองแล้ว
หลี่ฉิงมองไปที่เฉินเฉียงที่อยู่ห่างแค่เอื้อมอย่างจงเกลียดจงชัง ส่วนเฉินเฉียงนั้น หาได้แยแสต่อหลี่ฉิงไม่ เขาเพียงเงยหน้าจ้องมองไปยังผอ.สำนักทั้งสองคน
