บทที่ 388 ภูเขาที่พังทลาย
ในสนามประลอง หลิวเสี่ยวฟานในตอนนี้เมื่อนึกถึงเรื่องที่ว่าพวกพ้องของตนนั้นพึ่งจะออกมาจากหน้าอกของเหลิ่งเซิ่ง เขาก็รู้ได้ในทันทีว่าในตอนนี้ ศิษย์ร่วมสำนักของตนได้กลายเป็นหุ่นเชิดซากศพเป็นที่เรียบร้อยแล้ว นี่จึงทำให้เขานั้นแสดงท่าทางออกมาอย่างเดือดดาล
“ดี ดี เหลิ่งเซิ่ง แกกล้าที่จะทำร้ายคนในสำนักของข้า แถมยังกล้าเปลี่ยนเป็นหุ่นเชิดซากศพอีก”
“ในวันนี้ ต่อให้ข้าต้องเสี่ยงชีวิต ข้าก็จะต้องฉีกร่างของแกให้กลายเป็นหมื่นๆชิ้น”
เมื่อพูดจบ หลิวเสี่ยวฟานก็ได้จับไปที่หางของงูปีศาจที่ยังค้างคาอยู่หน้าอก หมายจะดึงให้มันหลุดจากการจับนี้
อย่างไรก็ตาม เขาไม่คิดว่าหุ่นเชิดซากศพที่ถูกควบคุมโดยเหลิ่งเซิ่งนั้นจะมีแขนที่ทรงพลังประดุจคีมเหล็ก มันได้จับงูปีศาจไว้อย่างแน่นหนา ไม่ว่าหลิวเสี่ยวฟานจะกระชากร่างของงูปีศาจของตนมายังไงก็ไม่อาจหลุดออกมาได้
หลิวเสี่ยวฟานที่กำลังจะคลั่งเพราะไม่อาจทำอะไรได้ ก็ได้คำรามลั่นและสบถด่าไปยังหุ่นเชิดซากศพ “เติ้งเหวินไค ไอ้เวรตะไล รีบๆปล่อยมือออกจากสัตว์ปีศาจของข้านะโว้ย นี่แกลืมไปแล้วรึไงวะว่าข้าดูแลเจ้าตั้งเท่าไหร่ยามเมื่ออยู่ในสำนัก”
