“แต่ก็คงอย่างที่เขาว่ากันว่าโชคชะตาจะรักษาสมดุล คงเป็นไปไม่ได้เลยที่ทุกสิ่งทุกอย่างที่ข้าได้มานั้นจะสวยงามได้ดั่งใจนึกโดยที่ไม่มีสิ่งใดที่ต้องแลกเปลี่ยนไป ซึ่งข้าเองก็เฝ้าถามตนเองมาโดยตลอดว่าข้านั้นแต่งแลกเปลี่ยนสิ่งใดไปกับสิ่งที่ได้รับมา”
“และเพียงแค่คิดว่าจะได้มีความสุขไปชั่วชีวิต ข้าก็ต้องพบเรื่องที่น่าสะพรึงที่ข้าไม่คิดจะอยากรับรู้มาก่อนในชีวิต”
“ข้านั้นทำอะไรไม่ถูกจริงๆเมื่อได้ยินว่าพี่นั้นบอกออกมาว่าพ่อของข้าทำร้ายลุงเฉิน”
“ข้ายังคิดอยู่เลยนะว่ามันจะเป็นไปได้ยังไง เพราะว่าพ่อของข้านั้นพร่ำบอกข้าเสมอมาว่าลุงเฉินนั้นมีบุญคุณที่ช่วยชีวิตท่านมาตั้งแต่ข้ายังตัวเล็กตัวน้อย”
“ไม่เพียงเท่านั้น ท่านยังป่าวประกาศเรื่องนี้ให้รับรู้กันทั่วในตึกจอมพลเหมันต์จันทราเสียอีก”
“ที่แย่ไปกว่านั้นคือตอนที่พี่สาวหยานเสวี่ยได้ชี้หน้ากล่าวหาท่านพ่อในงานวันแต่งงานของข้า ข้ายังคิดว่าพี่สาวหยานเสวี่ยอิจฉาข้าที่ได้แต่งงานกับท่าน เธอจึงกุเรื่องนี้ขึ้นมาเพื่อขัดขวางการครองคู่ของสองเรา”
“แต่มีอยู่หนหนึ่งที่พ่อของข้าละเมอเรื่องนี้ออกมา ทำให้ข้าไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงเชื่อว่ามันเป็นเรื่องจริง แม้มันจะเป็นความจริงที่โหดร้ายขนาดไหนก็ตาม”
“ใช่ ตอนนั้นข้ารับรู้อยู่ก่อนแล้วว่าพ่อของข้าทำร้ายลุงเฉิน และมีเพียงวิธีการนั้นเท่านั้นที่จะทำให้เขารอดชีวิตมาได้”
