ฉิงเชินได้ก้มหน้าของตนพร้อมสีหน้าที่เจ็บปวด จนทำให้น้ำตาของเธอหยดลงบนชายกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ประดุจหิมะของเธอ
“ถึงจะรู้แบบนั้น แต่ข้าก็ยังงี่เง่าพอที่จะคิดว่าตราบใดที่พี่เฉินเฉียงนั้นสามารถแต่งงานกับข้าได้ ความแค้นของคนรุ่นก่อนจะสามารถเจือจางลงบ้าง”
“เฮ้ออออ ข้านั้นคิดตื้นไปจริงๆ หากพี่ใหญ่ฉินเฉียงสามารถสลายความแค้นของคนรุ่นก่อนได้เพียงเพราะข้า แล้วพี่จะใช่คนที่ข้าชื่นชอบได้อย่างไร”
“เพียงแต่…เพียง…พี่ใหญ่เฉินเฉียง หากเปลี่ยนเป็นข้าแทนที่ท่านแล้วทำเพียงแค่ทำลายการบ่มเพาะของพ่อข้า ข้าเองจะทำเช่นท่านได้รึเปล่าก็ยังไม่รู้เลย”
“ฉิงเชิน….ข้าขอโทษ” เมื่อเห็นท่าทางของเว่ยฉิงเชินและดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาที่เอ่อล้น เฉินเฉียงอยากจะพูดอะไรออกมาอยู่มากมาย แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงพูดออกมาสองคำ
เว่ยฉิงเชินส่ายใบหน้าที่เศร้าสร้อยไปมา “พี่ใหญ่ เฉินเฉียง ข้าไม่โทษท่านหรอก”
“เพียงแต่ในตอนนั้นเรื่องมันเกิดขึ้นเร็วมากจนข้าไม่อาจตั้งตัวได้ทัน”
“แต่ในช่วงหนึ่งปีมานี้ อาจด้วยเพราะการบ่มเพาะของท่านพ่อข้าถูกทำลายไปแล้ว ทำให้ท่าทางและอุปนิสัยของท่านได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาทำตัวราวกับยอมรับความตายที่ต้องเผชิญในมาช้าแล้วด้วยซ้ำ”
“ข้าเชื่อว่าต่อให้ชีวิตที่เหลืออยู่เป็นเช่นนี้ ท่านก็พอใจมากแล้ว”
