“แต่ในฐานะที่ข้าเป็นลูกสาว หากจะให้ข้าทำเป็นไม่สนใจท่าน ข้าเองก็คงไม่อาจทำได้”
เมื่อพูดมาถึงจุดนี้ เว่ยฉิงเชินได้หันหน้ามาหาเฉินเฉียงพลางกะพริบตาที่กลมโตสวยใสปริบๆ แล้วถามออกมา “พี่ใหญ่เฉินเฉียง พี่สาวหยานเสวี่ย….นาง…เป็นยังไงบ้าง”
“เอ่อออออ” เฉินเฉียงถึงกับต้องคิดไปไกลในทันที เขาไม่คิดว่าฉิงเชินอยู่ๆจะถามถึงเรื่องของหยานเสวี่ยแบบนี้ หลังนิ่งอึ้งไปพักหนึ่ง เขาก็ได้เกาจมูกพลางพยักหน้าออกมา “อื้ม ก็ดีอยู่ ตอนที่เราอยู่ในโลกปีศาจ พวกข้าได้ใช้ชีวิตอยู่ในสำนักเต๋าแห่งหนึ่งด้วยกันอยู่”
“ถ้าอย่างนั้นพี่สาวหยานเสวี่ยรู้รึเปล่าว่าท่านกลับมาเนี่ย”
“รู้สิ เธอรู้ว่าข้ากลับมาเพื่อมาพบเจ้าด้วยซ้ำ”
“มาพบข้า” เมื่อฉิงเชินได้ยินแบบนี้ก็ได้มองเฉินเฉียงพร้อมกับยิ้มละไมออกมา
“พี่ใหญ่เฉินเฉียง ท่านต้องเอาใจใส่พี่สาวหยานเสวี่ยให้ดีนา นางเองก็ช่วยชีวิตท่านมาหลายครั้งหลายหน ไม่ว่ายังไงพี่สาวหยานเสวี่ยก็เป็นผู้หญิงที่ดีแน่นอน”
เมื่อพูดจบ เว่ยฉิงเชินก็ค่อยๆแกะมือของเฉินเฉียงออกอย่างช้าๆ ก่อนที่จะสวมกอดไปที่แขนของเฉินเฉียงแล้วหันไปมองยังม่านหมอกสีแดง พร้อมกับกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ที่ปลิวไสวต้องลม
ด้วยรอยยิ้มนี้ ดูเหมือนว่าเว่ยฉิงเชินจะอารมณ์ดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ก่อนที่จะถูหัวของเธอไปมาบนแขนของเฉินเฉียงแล้วถามออกมา “พี่ใหญ่เฉินเฉียง ข้าสวยรึเปล่า”
“สวยสิ เจ้าสวยงามเสมอในทุกๆครั้งที่ได้พบเจอ”
