ดฝัน”
“แล้วไอ้นี่เป็นเพียงผู้ติดตามไม่ใช่แม้แต่ศิษย์นอก กลับปฏิเสธเรื่องดีๆแบบนี้ได้อย่างหน้าตาเฉยงั้นรึ”
“แม่..มันเถอะ ข้าว่าไอ้เด็กนี่สมควรแล้วที่เกิดมาเป็นข้ารับใช้น่ะ”
“มันทำราวกับการเป็นศิษย์ของพวกเราไม่ได้มีค่าอะไรเลยนี่หว่า ว่าออกมาอย่างนี้ไม่บอกให้พวกเราฝนหัวให้แหลมไปขุดไล่ขุดดินเลยล่ะเฮ้ย ไอ้เด็กนั่นมันหยามหน้าพวกเราชัดๆ”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลูเฟิงนี้ เหล่าศิษย์นอกต่างก็เป็นเดือดเป็นร้อนแทนอย่างบอกไม่ถูก
แม้แต่เสี่ยวหลูไจ๋ที่รอดูการแสดงดีๆก็ทำได้เพียงตะลึงงัน
ในสายตาของเขา หลิวเซียงนั้นคือคนที่คู่ควรกับเรื่องนี้เหนือยิ่งกว่าใครที่เขาได้เคยพานพบ แต่หลิวเซียงนั้นก็ทำได้เพียงการเป็นศิษย์ภายนอกที่มีความสามารถสูงล้ำของสำนักเต๋าใต้บาดาลเพียงเท่านั้น
และในตอนนี้ ศิษย์ที่มีความสามารถสูงล้ำหายไปถึงสองคน หนึ่งคือคนที่อยู่บนจุดสูงสุดของศิษย์นอก อีกหนึ่งคือผู้ที่พึ่งจะได้เข้าไปเป็นศิษย์ใน เมื่อเรื่องนี้มีผอ.และผู้อาวุโสสูงสุดของสำนักเป็นผู้จัดการเองก็ไม่ควรจะออกมาเป็นแบบนี้นี่นา
ยังไม่รวมถึงเรื่องที่ว่าเสี่ยวหลูไจ๋นั้นได้ดูแคลนเฉินเฉียงมาโดยตลอดในทุกครั้งที่เจอ แต่ผอ.ทั้งสอง
