ม่ได้ล่ะก็ พวกเราคงไม่อาจจะโงหัวขึ้นมาได้อีกต่อไป”
เจิ้งฮูเชิงพูดออกมาประหนึ่งมั่นใจแต่เขาก็ขยับคิ้วประกบกันไปมาราวกับกำลังคาดคำนวณพลางมองตามทั้งสี่คนจากไปราวกับคิดอะไรบางอย่าง และในที่สุดก็ได้พูดออกมา
“ในการประลองสองสำนักครั้งต่อไป การประลองระหว่างหลี่ฉิงและเฉินเฉียงจะเป็นการชี้ชะตาสำนักของเราและสำนักเต๋าใต้บาดาล”
“ดังนั้น สำนักเต๋าดาวตกของเราต้องห้ามแพ้เป็นอันขาด”
…..
หลังจากกลับไปยังยอดเขาเทียมฟ้า ผอ.ฉีและหลิวฉิงหยุนยังไม่ได้กลับไปยังตึกในแต่อย่างใด พวกเขาต่างก็ไปยังบ้านพักของหยานเสวี่ย
และนี่ทำให้เหล่าศิษย์นอกที่รับรู้กันต่างก็พากันพูดคุยถึงเรื่องนี้ ก่อนที่จะยกโขยงกันไปเพื่อต้องการรับรู้ความจริงของคนอื่น
แม้แต่เสี่ยวหลูไจ๋เองก็ยังไปมุงดูกับเขาด้วย
เสี่ยวหลูไจ๋ที่ถือว่าตัวเองมีข้อมูลภายในอยู่บ้างก็ได้จ้องมองไปยังบ้านพักของหยานเสวี่ยด้วยท่าทางยืนมองกอดอก ก่อนที่จะสบถและพูดจาระรานหยานเสวี่ยออกมา
“ฮึ่ม หยานเสวี่ยผู้นี้ไม่รู้ไปมีดีมาจากไหน ไม่เพียงปฏิเสธคนอย่างศิษย์พี่หลิวเซียงแล้ว แม้แต่ตอนนี้ทั้งศิษย์พี่หลิวเซียงและศิษย์พี่จ้าวเจียได้สูญหายไปเพราะนาง คอยดูเถอะ ผอ.และผู้อา
