น่นอน
หรือว่าเฉินเฉียงเป็นคนของตระกูลบางตระกูลที่ทรงพลัง
แต่นั่นยิ่งไม่น่าเป็นไปได้เข้าไปใหญ่
เฉินเฉียงนั้นอย่างมากก็เป็นเพียงคนที่มาจากตระกูลระดับกลางเพียงเท่านั้น หากมาจากตระกูลที่ทรงพลังจริงก็ไม่ควรจะมาเมืองเล็กๆอย่างเฉินหลิวและกลายมาเป็นผู้ติดตามของศิษย์ภายนอกของสำนักเต๋าแบบนี้
เฉินเฉียงนั้นแม้ไม่รู้ว่าหลี่เฟิงกำลังคิดสิ่งใดอยู่ แต่เขาในตอนนี้กำลังมองดูหลี่เฟิงอย่างดูแคลน ก่อนที่จะสร้างเปลวไฟหนึ่งขึ้นมาบนมือซ้าย และบังคับให้มันเผาไหม้หุ่นเชิดโลหิตให้กลายเป็นเถ้าธุลี
นอกจากการปรุงยาแล้ว เฉินเฉียงนั้นแทบจะไม่เคยคิดใช้เปลวไฟของตนโจมตีศัตรู เอาจริงๆนี่ถือว่าเป็นครั้งแรกด้วยซ้ำ
และนี่ทำให้หลี่เฟิงถึงกับหน้าถอดสีจนซีดเผือดเมื่อเห็นว่าหุ่นเชิดโลหิตที่ตนภูมิใจกลายเป็นเถ้าธุลีต่อหน้า
เมื่อนึกถึงเรื่องที่ว่าเขานั้นจะไม่อาจเพิ่มระดับการบ่มเพาะให้กับสัตว์ปีศาจในร่างหลังจากที่มันกลืนกินสิ่งมีชีวิตแรกลงไปได้อีก หรือแม้แต่การที่เขาจะไม่มีหุ่นเชิดโลหิตไว้ใช้อีกต่อไป แม้จะมีทางแก้แต่เมื่อนึกถึงความเจ็บปวดในตอนที่เขาได้ฝังตัวอ่อนสัตว์ปีศาจในร่างแล้ว ไม่ว่าใครก็ย่อมไม่อยากจะกลับไปผ่านประสบการณ์ที่เลวร้
