ินเฉียงและหยานเสวี่ยอดไม่ได้ที่จะหยิบเนื้อของไข่ปฐพีที่เสียบไม้อยู่มากินแก้มเหล้า
ส่วนเมิ่งน้อยนั้นหาได้สนใจไม่
ในขณะที่กำลังลิ้มรสเนื้อของไข่ปฐพีอยู่นี้เอง เฉินเฉียงก็ได้พร่ำบ่นออกมา “ข้าล่ะอยากจะรู้จริงๆว่าตอนนี้จางหยวนและคนอื่นๆเป็นยังไงกันบ้าง”
หยานเสวี่ยได้จิบเหล้าไปอึกหนึ่งก่อนจะพูดออกมา “เราพึ่งจะแยกย้ายกันมาไม่นานเองนา คงไม่ใช่ว่าเจ้าไม่อยากจะเดินทางร่วมกับข้าหรอกนะ”
หยางเสวี่ยพูดออกมาพลางเลิกคิ้วมองไปที่เฉินเฉียง
เฉินเฉียงที่เห็นก็ไม่รู้จะตอบยังไงเหมือนกัน
ด้วยการที่พวกเขาจับคู่กันแบ่งออกเป็นกลุ่ม นี่ทำให้เฉินเฉียงสัมผัสตัวตนที่แตกต่างของหยานเสวี่ยยามที่อยู่ต่อหน้าทุกคน
และนับวันเขาก็ยิ่งได้เห็นเธอในมุมมองที่แตกต่างมากขึ้น
แน่นอนว่าเฉินเฉียงไม่ได้มีปัญหากับการเปลี่ยนแปลงของหยานเสวี่ยนี้
บางครั้ง เขายังรู้สึกดีกับการเปลี่ยนแปลงของเธอนี่เสียด้วยซ้ำ
โดยเฉพาะกับตอนที่เขาได้เห็นเธอมาออดอ้อนตนเอง บางที่เขาก็ถึงกับต้องมึนงงไปเหมือนกัน
แต่ในทุกๆครั้งที่เขาเห็นเธอออดอ้อน อีกภาพหนึ่งก็มันจะปรากฏในใจเขาอยู่ร่ำไป
เฮ้ออออ
ในโลกใบนั้น สิ่งที่ร่วงเลยผ่านไปคงไม่อาจหวนคืนได้แ
