ล้วกระมัง
เว่ยฉิงเชิน หญิงสาวคนแรกที่ทำให้เขาตกหลุมรักได้นับแต่เข้ามาอยู่ในโลกใบนั้น แถมยังเป็นคนแรกที่เขาได้หมายปองจนเกือบจะได้ครองคู่กัน
นึกไม่ถึงว่าความแค้นของคนรุ่นก่อนจะเป็นเส้นกีดขวางความรักของพวกเขา และดูท่าว่าจะไม่ได้มีวันลงเอยกันอีก
แต่เฉินเฉียงไม่เสียใจในสิ่งที่กระทำไป
ยังไงซะในยุคสมัยแบบนี้ เขาก็ยังคงมีสาวงามในระดับเทียบเท่ากับเว่ยฉิงเชินร่วมทางอยู่
เมื่อหยานเสวี่ยได้เห็นการจับจ้องของเฉินเฉียงนี้ เธอก็ได้ก้มหน้าก้มตาและกัดกินเนื้อไข่ปฐพีโดยไม่พูดไม่จา
ถึงแม้หยานเสวี่ยจะดูผ่อนคลายและเป็นกันเอง แต่ในใจของเธอนั้นกลับยังยึดมั่นในคำสั่งเสียของเฉินเทียนเว่ยที่ตกตาย
แต่กระนั้น เธอเองก็เป็นหญิงสาวคนหนึ่ง และเธอเองก็รู้ดีถึงสายสัมพันธ์และหว่างเฉินเฉียงและเว่ยฉิงเชิน ในตอนนี้เมื่อเธอกับเฉินเฉียงอยู่ด้วยกันสองคนตามลำพัง ยามที่เธอเห็นท่าทางของเฉินเฉียงเมื่อครู่เธอก็รับรู้ได้ว่าเฉินเฉียงกำลังนึกถึงสาวงามผู้บริสุทธิ์ผุดผ่องอีกคนหนึ่ง
มันเป็นความรู้สึกที่อยากจะบรรยาย
มันทั้งสุข เศร้า เห็นใจ และโดดเดี่ยวปนๆกันไป
เธอนั้นยังอดไม่ได้ที่จะคิดว่ายามใดที่เฉินเฉียงหลงลืมเว่ยฉิงเชินไปได้
