วิหารศักดิ์สิทธิ์เองก็ลึกลับยิ่งนัก นี่ยิ่งน่าแปลกเข้าไปใหญ่ที่พวกเขามาปรากฏตัวในเมืองที่ห่างไกลของพวกเราแบบนี้”
“ดูเหมือนว่าวันนี้จะมีเรื่องใหญ่เสียกระมัง”
เฉินเฉียงและหยานเสวี่ยต่างก็รับรู้คำพูดของผู้คนได้เป็นอย่างดี
“หยานเสวี่ย คนพวกนี้นั้นมาหาข้า พวกเราออกไปกันเถอะ”
เฉินเฉียงพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรงพลางเปิดประตูด้วยใบหน้าที่ซีดเสียว
หยานเสวี่ยรีบหยุดเฉินเฉียงไว้ในทันที “เจ้าจะไปทำไมกัน เจ้ารออยู่ที่นี่แหละ ข้าอยากรู้นักใครจะกล้าเข้ามา”
เมื่อเห็นแบบนี้ เฉินเฉียงหัวเราะออกมาเบาๆก่อนส่งเสียงผ่านจิตวิญญาณไปหาหยานเสวี่ย -หยานเสวี่ย คนพวกนี้อยู่ในระดับเทียบเท่าราชาจอมพล พวกเราไม่อาจสู้กับคนพวกนี้ได้ในตอนนี้-
-ยิ่งไปกว่านั้นคือตอนที่ข้าออกไป ข้าปลอมแปลงรูปลักษณ์ของตนเองตลอด และตอนที่ข้าไปเจอพวกมันข้าได้อยู่ในคราบของหลิวฉางเชิง บรรณารักษ์คนนั้น-
-เจ้าเองก็ต้องกักเก็บคลื่นพลังให้ดีล่ะ อย่าให้พวกมันรู้ได้ว่าเจ้านั้นมีระดับการบ่มเพาะระดับใด ไม่อย่างนั้นไอ้พวกนั้นคงจะสงสัยและสร้างปัญหาให้เราเป็นแน่-
หยานเสวี่ยอดไม่ได้ที่จะถอดถอนลมหายใจออกมาอย่างโล่งใจก่อนที่จะเดินไปพยุงเฉินเฉียงแล้ว
