พยักหน้ารับ “อย่าได้กังวล ข้าจะระวังตัวในเรื่องนี้”
“อย่ามาพยุงข้าสิ หากใครเห็นเข้าเดี๋ยวก็ถูกสงสัยหรอก จำไว้ว่าตอนนี้ข้าเป็นเพียงผู้ติดตามของเจ้าเท่านั้น มีเจ้านายที่ไหนมาพยุงผู้ติดตามแบบนี้กันล่ะ”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงก็ออกจากห้องไปเพียงลำพัง
ในขณะเดียวกัน มหาราชาทั้งสิบคนในตอนนี้ยังคงอยู่ตระหง่านอยู่กลางท้องฟ้าพลางสังเกตทุกการเคลื่อนไหวทั้งหมดในสำนักเต๋าใต้บาดาล
สำหรับศิษย์ภายนอกนั้น แทบจะทุกคนเรียกได้ว่าเป็นเพียงศิษย์ธรรมดาเท่านั้น ระดับการบ่มเพาะที่สูงสุดเองก็เป็นเพียงผู้อยู่ในระดับนายพลเพียงเท่านั้น ย่อมไม่ใช่หัวขโมยแห่งภูเขาโรคาที่พวกเขาตามหา เอาจริงๆแม้แต่ผู้ที่เป็นศิษย์ภายในเองก็ยังหาได้เทียบเท่าไม่
ในตอนนี้ที่ผอ.ฉีได้ออกจากห้องและพุ่งตรงไปหามหาราชาทั้งสิบ
มหาราชาทั้งสิบที่ปรากฏตัวออกมานี้ ต่อให้เขาต้องเอ่ยถามก็รับรู้ได้ว่าพวกเขานั้นมาจากวิหารศักดิ์สิทธิ์อย่างไม่ต้องสงสัย
ทั่วทั้งโลกปีศาจนั้น มีเพียงวิหารศักดิ์สิทธิ์ที่มีผู้อยู่ในระดับมหาราชาในสังกัด เพราะที่นั่นได้รวบรวมอัจฉริยะทั่วทั้งแผ่นดินไว้ที่นั่น
นี่ทำให้ผอ.ฉีไม่กล้าที่จะอืดอาดยืดยาดและเร่งบินไปหาผู้นำของคนทั้งสิบ
ผอ.
