า
“เฉินเฉียง เจ้าเพื่อนตัวน้อย ผู้อาวุโสสูงสุดรอเจ้าอยู่ในหอกลาง ตามข้ามา”
หลังจากขึ้นบันไดสีน้ำเงินครามไปแล้ว เฉินเฉียงก็ตกตะลึงในทันทีเมื่อพบว่าหอกลางที่ว่านั้นสามารถป้องกันกระแสจิตของเขาได้จนหมดสิ้น
และนี่ก็เป็นความรู้สึกเดียวกับตอนที่เขาอยู่ในเขตแดนลับในเขตแดนจักรพรรดินั่น
เป็นไปได้ว่าหอนี้สร้างไว้เพื่อประชุมการงานที่มีความสำคัญมาก ฮุยตู๋จึงได้ใช้หมอกไอนี้ในการป้องกันพลังจิต
เป็นเพียงมาถึงด้านหน้าทางเข้าแล้ว เขาก็ได้พบว่าหมอกชั้นที่ว่าก็ยังเคลือบลงมาแม้แต่ประตูทางเข้า
“กริ๊ก”
ประตูของหอได้เปิดออก เผยให้เห็นพื้นที่ด้านในที่มีพื้นที่ประมาณร้อยจาง(สามพันห้าร้อยตารางหลา) หรือประมาณสนามบาสเกตบอลสามสนามต่อกัน
ข้างในนั้นมีผู้คนประมาณสี่สิบคนนั่งอยู่กับพื้นทั้งสองฟากฝั่งของหอนี้ พวกเขาทั้งดูแข็งแกร่งและทรงพลัง มีผู้ที่อยู่ตรงกลางหอคนหนึ่ง เขาคือฮูเตี๋ยน เมื่อเขาได้เห็นเฉินเฉียงก็ได้เดินตรงมาหา
“หึหึหึ เฉินเฉียง ในที่สุดเจ้าก็มา”
ผู้อาวุโสฮูเตี๋ยนได้ยิ้มออกมาก่อนที่จะพูดต่อ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าองค์กรฮุยตู๋ของเรานั้น แต่เดิมแล้วหากใครก็ตามที่ไม่มีธงตรา คนเหล่านั้นไม่อาจจะเข้าหรือออกที่นี่ได้โดยง่ายแบบนี้”
“ธงตราของฮุยตู๋…เหรอ” เมื่อเฉินเฉียงได้ยิน เขาก็ได้นำธงตราออกมาแล้วก้มหัวพร้อมส่งยื่นให้แก่ฮูเตี๋ยน พลางคุกเข่าลงข้างหนึ่งยื่นมอบให้ “ข้า เฉินเฉียง ทายาทแห่งเฉินเทียนเว่ย ขอขอบคุณท่านผู้อ
