เชินได้ถามออกมาพลางประคองร่างของเว่ยหยวนตี้ไว้
หลินเฟิงในตอนนี้เองก็ได้บินลงมายืนมาประจันหน้ากับเฉินเฉียงที่คืนรูปลักษณ์แล้ว และได้พูดออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว “เฉินเฉียง เจ้ากล้าแกล้งเป็นพี่ใหญ่เทียนเว่ยมาหลอกข้า ถามยังมีหน้ามาทำร้ายทำเว่ยอีก เจ้ารู้ความผิดของเจ้าหรือไม่”
“ฮ่าฮ่าฮ่า…”
เฉินเฉียงได้ชี้ไปที่หลินเฟิงแล้วพูดออกมา “หลินเฟิง ข้าเองก็เห็นแก่ที่เจ้ามีความซื่อตรงและมีคุณธรรม ข้าจะไม่วุ่นวายกับเจ้าในวันนี้”
“แต่หากเจ้าต้องการที่จะคิดขัดขวางเรื่องของข้าและเว่ยหยวนตี้ในวันนี้ ก็อย่าหาว่าข้าโหดร้ายก็แล้วกัน”
หลังถ่มเลือดออกมาอีกคำแล้ว เว่ยหยวนตี้ในตอนนี้มีร่างกายโอนเอนไปมาราวกับร่องลอยอยู่ในอากาศ ก่อนที่จะจ้องมองไปยังเฉินเฉียงแล้วพูดออกมา “เฉินเฉียง เจ้าว่ายังไงนะ”
“เจ้าหมายความว่าราชาสวรรค์ที่ทำร้ายข้าที่จิ้งชวนนั้นคือเฉินเทียนเว่ยรึ”
“ฮึ่ม”
“ข้าไม่คิดเลยจริงๆว่าเฉินเทียนเว่ยที่ถูกยกย่องเป็นยอดนักรบแห่งเผ่าพันธุ์จะยอมเข้าร่วมกับพวกมนุษย์กลายพันธุ์ ข้าล่ะอดละอายใจแทนเผ่าพันธุ์ของข้าเสียไม่ได้จริงๆ”
“ข้า เว่ยหยวนตี้ผู้นี้ ละอายใจนักที่ได้ร่วมงานกับคนพันธุ์นั้น”
เมื่อได้ยินคำพูดที่ไร้ยางอายของเว่ยหยวนตี้แล้ว เฉินเฉียงก็ของขึ้นจนอยากจะให้ฆ่าเว่ยหยวนตี้ให้ตายเสียตรงนี้
“เว่ยหยวนตี้ ไอ้ตัวหน้าด้าน”
“เหตุผลที่พ่อของข้า เฉินเทียนเว่ยต้องกลายเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ไปมันก็เป็นเพราะเจ้า”
“ย้อนก
