ลับไปที่ผาคนแก่ พ่อของข้าที่ถูกเจ้าซัดฝ่ามือใส่จนอกทะลุแล้วร่วงหล่นไปที่ก้นผานั่น ยังดีที่ผู้อาวุโสสูงสุดฮุยตู๋ได้ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ”
“มาในภายหลัง ที่ศึกจิ้งชวน หากไม่ใช่เพราะข้า พ่อของข้าก็คงสามารถล้างหนี้เลือดนี้ไปได้ตั้งนานแล้ว”
“พูดไปแล้วก็น่าขำนัก ข้า เฉินเฉียง ไม่ได้รับรู้ถึงความจริงในข้อนี้ ยอมเสี่ยงชีวิตช่วยเหลือเจ้า เสี่ยงชีวิตลงไปเก็บดอกร้อยสีสันมาเพื่อปรุงยาให้เจ้า ไม่ได้รับรู้เลยจริงๆว่าได้ทำลายแผนการล้างแค้นของพ่อของตนไปอย่างสมบูรณ์”
“แม้กระทั่งจะตกตาย ท่านก็ไม่อาจจะลงมือล้างแค้นได้ด้วยตัวเองอีก”
“ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ข้า เฉินเฉียงผู้นี้ จะเป็นผู้ฉีกกระชากร่างไอ้ตัวน่ารังเกียจของเผ่าพันธุ์ให้เป็นหมื่นๆชิ้นด้วยตัวเองให้ได้”
“ห้ะ เฉินเฉียง เจ้าหมายความว่ายังไงกัน ราชาสว…ไม่พี่เทียนเว่ยตายแล้วเหรอ”
เมื่อเห็นท่าทางของหลินเฟิงแล้ว เฉินเฉียงก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น “หลินเฟิง ข้าเชื่อว่าท่านรู้เรื่องแบบนี้ดีกว่าใคร”
“คนเช่นท่านย่อมรู้ดีว่าใครเป็นใคร”
“ข้า เฉินเฉียง ในวันนี้ที่ก่อการ ไม่ได้ทำร้ายผู้บริสุทธิ์แต่อย่างใด จะดีกว่าหากท่านไม่มายุ่งเกี่ยว”
ในตอนนี้หัวใจของเว่ยฉิงเชินนั้นเจ็บปวดอย่างที่สุด เมื่อเห็นเฉินเฉียงในสภาพบ้าคลั่งที่ราวกับว่าพร้อมจะกลืนกินใครก็ตามที่ขวางทางได้ทุกเมื่อ
ในขณะที่เข้าไปพยุงเว่ยหยวนตี้ที่บาดเจ็บ เธอได้ร้องขอออกมา “พี่ใหญ่เฉินเฉียง เห็นแก่ข้า
