เถอะ โปรดปล่อยพ่อของข้าไป”
เมื่อเห็นท่าทางที่โศกเศร้าของเว่ยฉินเฉิงแล้ว ถึงแม้เขาจะไม่อยากเห็นขนาดไหน แต่ก็ยังพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา “ฉิงเชิน ออกไปให้พ้นทาง”
“เจ้าควรจะรู้ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้นนับจากนี้”
“หากข้าไม่อาจแก้แค้นแทนพ่อของข้าได้ในวันนี้ แล้วข้า เฉินเฉียงจะยังเรียกตัวเองว่าเป็นลูกชายได้ยังไง”
“พี่ใหญ่เฉินเฉียง ข้า ข้ารู้ว่าพ่อของข้าทำเรื่องเลวร้าย แต่ แต่เขาก็ยังเป็นพ่อของข้า”
“ตัวข้าก็เศร้าเสียใจกับสิ่งที่ท่านลุงเฉินต้องเผชิญหน้ากับโชคร้ายในครั้งนี้”
“แต่หากว่าท่านอยากจะแก้แค้นล่ะก็ ถ้าอย่างนั้นโปรดฆ่าข้าเถอะ”
“ข้าจะขอชดใช้แทนพ่อของข้า”
เมื่อพูดจบ เว่ยฉิงเชินได้นำตัวมาขวางตรงหน้า ระหว่างเว่ยหยวนตี้และเฉินเฉียง
“ฉิงเชิน ตราบใดที่เว่ยหยวนตี้ยังอยู่ กับคนที่เลวทรามเช่นนี้ หากเขายังมีความรู้สึกสำนึกอยู่บ้าง ข้า เฉินเฉียงผู้นี้ก็คงจะไม่ลงมือให้ถึงตายในวันนี้”
“แต่เจ้าเองก็ได้ยินไม่ใช่รึ”
“นี่ขนาดพ่อของข้าได้ตกตายไปแล้ว แต่เว่ยหยวนตี้ก็ยังจะสาดน้ำโคลนใส่เขาอีก”
“ยังมีหน้าพูดจาออกมาอย่างไร้ยางอายว่ารู้สึกอับอายที่ได้ร่วมงานกับเขา”
“เมื่อทำกันถึงขนาดนี้แล้ว หากไม่ได้เลือดของเว่ยหยวนตี้มาล้างอายให้พ่อข้าในวันนี้ ข้า เฉินเฉียงผู้นี้จะเรียกว่าลูกคนอีกได้เยี่ยงใด”
เมื่อเฉินเฉียงพูดจบ เว่ยหยวนตี้ก็ได้หัวเราะออกมาดังลั่น
เขาผลักเว่ยฉิงเชินไปข้างๆ และจ้องมองกลับไปเฉินเฉียงที่กำลังต
