กอยู่ในสภาพบ้าคลั่ง
“เฉินเฉียง ไอ้ตัวระยำตำบอน”
“ข้าก็นึกว่าเป็นเฉินเทียนเว่ย ไม่สิ ราชาสวรรค์ตัวเป็นมาอยู่ตรงหน้า แต่กลายเป็นว่ามันตายไปแล้ว”
“กับไอ้เด็กเวรเช่นเจ้าที่เป็นเพียงนายพลวิญญาณขั้นสูงไปชั่วชีวิตเนี่ยนะคิดจะฆ่าข้า”
“ต่อให้ข้าผู้นี้จะบาดเจ็บสาหัส แต่ข้า เว่ยหยวนตี้ก็ยังเป็นราชาขุนพลขั้นกลางเลยนะเว้ย เจ้ายังมีหน้าทำให้ข้าต้องตกอยู่ในสภาพนี้”
“ฉิงเชิน เจ้าออกไปให้พ้นทาง”
“ข้าอยากจะรู้นักว่าเพียงแค่ไอ้เด็กเปรตพันธุ์นี้จะเอาปัญญาที่ไหนมาทวงแค้นพ่อของมัน”
“ไม่นะ ท่านพ่อ ท่านทำร้ายลุงเฉินไปแล้ว แถมตอนนี้พี่ใหญ่เฉินเฉียงยังไม่อาจบรรลุขั้นได้อีก แล้วนี่ท่านยังคิดจะจัดการเขาอีกเหรอ”
เมื่อได้ยินแบบนี้แล้ว เว่ยหยวนตี้ก็ได้ใช้พลังของตนผลักลูกสาวของตนให้ถอยห่างออกไปหลายสิบเมตรแล้วก่นด่าออกมา “ไอ้เด็กนี่ เจ้าก็เห็นไม่ใช่รึไงว่าไอ้บ้านี่มันจะเอาชีวิตพ่อของเจ้า”
“แล้วเจ้าจะปล่อยให้พ่อของเจ้าอยู่เฉยๆให้มันลงมือฆ่าพ่อคนนี้ไปเฉยๆงั้นรึ”
หลังจากผลักเว่ยฉิงเชินไปแล้ว เว่ยหยวนตี้ก็เริ่มออกลาย ด้วยระดับการบ่มเพาะราชาขุนพลของเขานั้น เขาได้บังคับให้พลังฟ้าดินจากโลกใบเล็กของตนพุ่งโจมตีเข้าใส่เฉินเฉียง
แต่ ด้วยการที่เฉินเฉียงเองยังไม่ได้เปิดเผยระดับการบ่มเพาะของตนออกมา ก่อนหน้านี้ เฉินเฉียงใช้เพียงแรงกายของตนในการปะทะกับเว่ยหยวนตี้เพียงเท่านั้น นี่จึงทำให้เว่ยหยวนตี้ไม่ได้รับรู้ว่าเฉินเฉียงนั้น ก้า
