นี้ หยานเสวี่ยนั้นต้องคิดว่าเฉินเฉียงเป็นราชาสวรรค์อย่างแน่นอน
สมแล้วที่เป็นลูกชายแห่งราชาสวรรค์
เพียงแค่ได้ดูและรับการชี้แนะ เขาก็สามารถร่ายรำเพลงดาบได้ไม่ต่างจากราชาสวรรค์เลยสักนิด
แต่ที่หยานเสวี่ยไม่รู้ก็คือไม่ใช่ว่าเฉินเฉียงจะเลียนแบบ แต่เขาได้ดูดซับทุกสิ่งทุกอย่างที่ราชาสวรรค์มีมาเป็นของตนไปแล้ว จึงไม่แปลกที่บรรยากาศรอบตัวของเขาในตอนนี้จะเหมือนกับราชาสวรรค์อย่างแทบจะไม่แตกต่าง
ภายใต้สายตาที่ตกตะลึงของทุกคน เฉินเฉียงก็ยังคงร่ายรำดาบต่อไป ราวกับถอดพิมพ์มาจากตอนที่เฉินเทียนเว่ยร่ายรำไม่ผิดเพี้ยน
“ในใจมีฟ้าดิน พลังฟ้าดินอยู่ในใจ”
“ขับเคลื่อนจักรวาลโดยดาบทำลายวิญญาณ”
เมื่อมาถึงกระบวนท่าสุดท้ายนี้ ทุกคนที่กำลังจับจ้องต่างก็ถึงกับตั้งกลั้นหายใจ เพราะกลัวว่าจะไปขัดจังหวะการร่ายรำของเฉินเฉียงที่กำลังตกอยู่ในสภาพท่าร่างที่ดูน่าพิศวง
“อ๊ากกกกก”
เฉินเฉียงได้ตะโกนกู่ก้องสู่ท้องฟ้าราวกับต้องการระบายความในใจต่อฟ้าดิน
แต่สำหรับคนอื่นอย่างหยานเสวี่ยและคนในกองกำลังเทียนเว่ยแล้ว เฉินเฉียงในตอนนี้กลับดูเย็นยะเยียบยิ่งกว่าตอนก่อนหน้า
“ผลั้ก…”
เฉินเฉียงได้คุกเข่าลงอีกครั้ง ก่อนที่จะหมอบกราบหัวโขกพื้นไปอีกสามทีต่อหน้าหลุมศพของเฉินเทียนเว่ยและซุนต้าฮู่
“ปู่ซุน ท่านพ่อ อย่าได้เป็นกังวล”
“ลูกชายคนนี้จะไม่หลงลืมหนี้แค้นของพวกท่านไปได้”
“เว่ย หยวน ตี้”
“ข้า เฉินเฉียงผู้นี้ ขอสาบานว่าจะนำเลือดของเจ้ามาชดใ
