ช้หนี้แค้น”
หลังจากจรดหมัดของตนลงพื้นดินไปแล้ว เฉินเฉียงก็ได้ยืนขึ้นในทันที
เมื่อเห็นฉากนี้ หยานเสวี่ยรีบเดินเข้ามาหาเฉินเฉียงในทันใด
“เฉินเฉียง อย่าได้ลืมไปว่าท่านพ่อบุญธรรมนั้น ก่อนตาย ท่านได้สั่งเสียไว้ว่าให้พวกเราไปรายงานเรื่องสัตว์หายนะต่อผู้อาวุโสสูงสุดฮูเตี๋ยนที่เขาเอเวอเรสต์นะ”
เฉินเฉียงได้พูดตอบออกมาอย่างเย็นชาโดยไม่แต่หันไปมอง “สัตว์หายนะแล้วยังไง หึหึหึ สัตว์หายนะนั่นเกี่ยวอะไรกับข้า”
“ในตอนนี้ข้ารู้เพียงว่าหากไม่มีพ่อของข้า ก็คงจะไม่มีข้าเฉินเฉียงผู้นี้”
“และตอนนี้ไม่เพียงพ่อของข้าต้องตกตายอีกครั้ง แม้แต่ศัตรูของพ่อข้าก็ยังคงอยู่”
เมื่อหยานเสวี่ยได้ยินก็กัดฟันแน่นและพูดออกมา “ก็ดี หากเจ้าไปไหน ข้าจะไปกับเจ้าด้วย”
“อย่าได้ลืมไปว่าพ่อบุญธรรมได้สั่งเสียเอาไว้ก่อนตายว่าให้ข้าดูแลเจ้าไปตลอดชีวิตซะล่ะ”
“ต่อให้เจ้าไม่ชอบข้า แต่ยังซะ ข้าก็จะทำตามคำสั่งเสียของพ่อบุญธรรมอยู่ดี”
เมื่อเห็นท่าทางที่แน่วแน่ของหยานเสวี่ย แม้แต่เฉินเฉียงในตอนนี้ก็ทำได้เพียงพยักหน้ารับอย่างจำยอม
“กัปตัน”
จางหยวนและพวกทั้งหมดสิบสองคนได้เดินเข้าไปหาเฉินเฉียง
“กัปตัน ท่านคงไม่หลงลืมพี่ชายของท่านเหล่านี้ไปแล้วหรอกนา”
เฉินเฉียงได้มองไปที่จางหยวนและพวกของตนด้วยใบหน้าที่แสดงออกมาว่ามีปัญหาในเรื่องนี้ “พี่ชายทั้งหลาย ตัวข้าจะไปทวงความยุติธรรมให้กับพ่อของข้าซึ่งมันเป็นความแค้นส่วนตัว หากพวกเจ้าตามไป พวกเจ้าจะติด
