ือว่า “พี่ใหญ่เฉินเฉียง ทำไมท่านถึงได้เชื่อคำพูดขององครักษ์หยานนัก”
“พ่อของข้านั้นกล่าวคำมั่นต่อหน้าท่านผู้อาวุโสสูงสุดออกมาเลยนะว่าเขานั้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของลุงเทียนเว่ยน่ะ”
“แล้วท่านจะลืมความแค้นของคนรุ่นก่อนแล้วมีชีวิตอยู่อย่างสงบสุขกับข้าไม่ได้เลยเหรอ”
“ฉิงเชิน ความแค้นของผู้เป็นพ่อ ลูกชายย่อมต้องสานต่อ”
“และเจ้าเองก็เป็นลูกสาวของเว่ยหยวนตี้ เป็นธรรมดาที่เจ้าต้องเชื่อคำ”
“แต่ในช่วงเวลาที่ผ่านมานั้น การแสดงออกของพ่อของเจ้าที่มากมายทำให้ข้าเห็นถึงตัวตนของพ่อเจ้า”
“แล้วก็นะ ย้อนกลับไปที่ตอนหยานเสวี่ยเปิดโปงคำโกหกของพ่อของเจ้า เจ้าไม่เห็นเหรอว่าเขานั้นมีท่าทางตื่นตระหนกขนาดไหน”
“แต่ก็อีกล่ะนะ สำหรับใจเจ้าแล้ว เจ้าก็ย่อมต้องการเชื่อว่าพ่อของเจ้านั้นมีจิตใจที่บริสุทธิ์เหนือผู้คนในโลกหล้าก็ไม่แปลก”
“แต่ข้าว่าในใจท่านนั้นไม่คิดว่าพ่อของข้าจะเป็นผู้บริสุทธิ์เลยเสียมากกว่า”
“ท้ายที่สุดแล้ว ท่านก็ยังเชื่อคำของหยานเสวี่ยอยู่ดีนั่นแหละ”
หลังจากเว่ยชิงเฉินตะคอกสวนออกไปสองประโยค ดวงตาของเธอก็เปียกชื้น ก่อนจะพูดออกมาด้วยเสียงที่ไร้เรี่ยวแรง “พี่ใหญ่เฉินเฉียง ท่านคิดว่าการตัดสินใจของท่านนั้นดีต่อข้าแล้วงั้นเหรอ”
“ท่านอย่าเป็นศัตรูกับพ่อของข้าเลยนะ”
“ท่านไม่อยากอยู่ร่วมกับข้าแล้วเหรอ”
“ท่านไม่ต้องการรักษาอาการของท่านแล้วรึไงกัน”
“…..ฉิงเชินข้าขอโทษ”
“ข้านั้นรักเจ้าด้วยใจจริง”
“แต่ข้า
