เองก็ไม่อาจจะละวางความแค้นนี้ได้เช่นกัน”
“หากว่าเจ้านั้นอยากให้ข้ามีความสุขและอยากจะช่วยข้ารักษาผลข้างเคียงจากการเผาแก่นสายเลือดจริง เจ้าก็จงลืมพ่อของเจ้าไปซะ”
“หากว่าเว่ยหยวนตี้ไม่ตกตาย ข้าคงไม่อาจจะนานตายตาหลับ”
“แต่เขาเป็นพ่อของข้านะ”
เว่ยฉิงเชินในตอนนี้ไม่อาจอดกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกต่อไป เธอมองไปที่เฉินเฉียงอย่างไม่รู้จะทำยังไง
ท่าทางของเฉินเฉียงเองนั้นยังคงหนักแน่นเฉกเช่นเดิม
ถึงแม้เขานั้นอยากจะครอบครองเว่ยฉิงเชินขนาดไหนก็ตาม แต่เขาก็ไม่อาจให้อภัยเว่ยหยวนตี้ได้จริงๆ
หากพูดตามตรงแล้ว เฉินเทียนเว่ยนั้นไม่ใช่สิ่งใดที่เขาต้องสนใจเลยก็ว่าได้
อย่างไรก็ตาม เมื่อเฉินเฉียงนั้นได้เข้ามาอยู่ในร่างนี้จนกลายเป็นเจ้าของร่างไปแล้ว อย่างน้อยๆเขาก็อยากจะตอบแทนให้กับเจ้าของร่างเดิมอย่างสุดความสามารถเท่าที่เขาจะทำได้
และหากไม่ใช่ด้วยเหตุผลนี้ เขาเองก็คงจะยอมแต่งกับเว่ยฉิงเชินตั้งแต่ในวันนั้นแล้ว
“พี่ใหญ่…เฉินเฉียง…”
เว่ยฉิงเชินได้เม้มปากของตนพร้อมกับปาดน้ำตาที่ไหลริน ก่อนที่จะหันหลังวิ่งออกไปด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง
ฉากนี้ทำให้ทุกคนในห้องต่างก็ประหลาดใจกันไปหมด
จางหยวนและคนอื่นๆนั้นรับรู้ถึงนิสัยที่แท้จริงของเว่ยหยวนตี้มานานแล้ว
แต่พวกเขานั้นไม่คิดมากก่อนว่าเว่ยหยวนตี้นั้นจะเกี่ยวข้องกับการตายของพ่อของเฉินเฉียง ผู้การเฉินเทียนเว่ย
หากว่าไม่ใช่คนที่ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางมาก่อน แล้วมาได้ยินคำพูดนี้ล่ะก็พว
