ได้”
เพียงคำพูดไม่กี่คำของหยานเสวี่ย ได้ทำให้งานสมรสที่น่าจะราบรื่นกลายเป็นระทมในทันใด
ภายนอกเขตแดนใต้อาณัติของตึกจอมพลแห่งกันหนันนั้น มีเพียงไม่กี่คนนักที่จะรู้จักเฉินเทียนเว่ย
อย่างไรก็ตาม มนุษย์นั้นเป็นสิ่งมีชีวิตที่ประหลาดนึก เมื่อใดก็ตามที่พวกเขาอยากจะกินสิ่งใด พวกเขาก็จะหามากินให้จงได้ เฉกเช่นเดียวกับข่าวลือ ต่อให้ไม่เกี่ยวข้อง แต่เมื่อได้ยินก็ที่จะอยากรับรู้ให้ได้เช่นเดียวกัน
และนี่เองก็ทำให้แขกเหรื่อทุกคนในที่นี้จ้องมองไปยังเว่ยหยวนตี้ ราวกับจะเค้นคอให้เขาพูดออกมาเสียให้ได้ในตอนนี้
จะมีก็เพียงสองคนเท่านั้นที่มีท่าทางที่แตกต่างออกไป
หนึ่งคือหยานเสวี่ยที่กำลังมองเว่ยหยวนตี้ด้วยรอยยิ้มที่เย็นชา
อีกหนึ่งฮูเตี๋ยน
นั่นก็เพราะ ในทันทีที่หยานเสวี่ยเอ่ยเรื่องการแก้แค้นให้กับพ่อของตนของเฉินเฉียงขึ้นมานั้น ฮูเตี๋ยนก็เมินหน้านี้ราวกับไม่ได้รับรู้เห็นเหตุการณ์แต่อย่างใด
แต่ก็ไม่มีใครที่รับรู้ถึงท่าทางนี้ได้เลยสักคนเดียว
และเมื่อเว่ยหยวนตี้ เห็นทุกคนจับจ้องมาที่ตน ทำให้เขาพูดออกมาประโยคหนึ่ง “หลานชาย ความจริงแล้วเจ้าเองก็น่าจะได้ฟังมาบ้างแล้วนา”
“เรื่องที่ว่าพ่อของเจ้าผู้ซึ่งเป็นพี่น้องอันดีของข้านั้นได้ตกตายโดยมนุษย์กลายพันธุ์เมื่อยี่สิบสามปีก่อนเพื่อช่วยข้า”
“ส่วนมนุษย์กลายพันธุ์ที่ฆ่าพ่อเจ้านั้น เพราะตอนนั้นมันฉุกละหุกและข้าได้ล่วงเลยไปไกลแล้ว ทำให้ข้าเห็นได้ไม่ชัดนัก”
“ข้าจดจำได้เพีย
