้ามปรามแล้วพูดออกมา “พี่หลิวฉิง นี่เป็นเรื่องภายในของเผ่าพันธุ์ของเจ้า ข้านั้นขี้เกียจจะยุ่งเกี่ยวแต่อย่างใด”
“แต่ในเมื่อฮั่นจุยนั้น คิดคดทรยศต่อเผ่าพันธุ์ตนเองเช่นนี้ งั้นข้าจะถอนโทษที่เกี่ยวกับเขตแดนจักรพรรดิให้ก็แล้วกัน”
เพียงฮูเตี๋ยนได้พูดจบ เขาก็ได้เห็นผู้อาวุโสสองและผู้อาวุโสสามของเผ่าพันธุ์มนุษย์ได้กลับมาโดยไร้วี่แววของฮั่นจุย
“เรียนผู้อาวูโสสูงสุด ไม่เพียงฮั่นจุยมันจะลั่นวาจาว่าจะลงมือกับเผ่าพันธุ์ของตนแล้ว มันยังได้พุ่งตรงไปยังที่พักของผู้การสูงแห่งตึกจอมพลภาคกลาง และสังหารครอบครัวของผู้การสูงปันเหรินไปแล้ว”
“ว่าไงนะ”
ปันเหรินเมื่อได้ยินก็ทรุดลงไปกองกับพื้นในทันที ก่อนที่จะกรีดร้องออกมา “ผู้อาวุโสสูงสุด ไอ้ลูกโสเภณีฮั่นจุยนั่นมันบ้าไปแล้ว ได้โปรด….ขอร้อง…ข้าขอร้อง โปรดล้างแค้นแทนผู้ใต้บังคับบัญชาผู้นี้ด้วยเถิด”
เมื่อได้ยินแบบนี้แล้ว หลิวฉิงที่เป็นผู้อาวุโสสูงสุดของเผ่าพันธุ์ก็โกรธจัดจนใบหน้ากลายเป็นสีน้ำเงิน เขาได้ออกคำสั่งออกมาในทันที “ผู้อาวุโสสูงที่อยู่ในระดับราชาจอมพลขั้นกลางขึ้นไปจงฟัง พวกเจ้าทั้งหมดต้องออกไปไล่ล่าฮั่นจุยมาให้จงได้ จะเป็นก็ได้ จะตายก็ยิ่งดี”
