พลขั้นสูง
“ผู้อาวุโสใหญ่ฮูเตี๋ยน ข้าล่ะสงสัยจริงๆว่าลมอะไรได้นำพาท่านและเหล่าผู้ทรงพลังทั้งหลายเหล่านี้ให้มาเยี่ยมเยือนยังเขาโชวหยางของข้า”
ชายแก่ผู้หนึ่งได้ร่อนลงมาที่พื้นจากกลางอากาศมาอยู่ตรงหน้าของฮูเตี๋ยน
“ฮี่ฮี่ฮี่ พี่หลิวฉิง ไม่ได้พานพบกันเกือบจะร้อยปีแล้วกระมัง หากชายแก่ผู้นี้ไม่ได้มาที่นี่เพราะมีเรื่องราวให้จัดการจนได้พบเจอเจ้าได้นี่ หากพวกเราจะได้พบปะหน้าตากันอีกทีก็คงตอนตายเสียกระมัง”
ฮูเตี๋ยนพูดพลางยิ้มออกมาอย่างเย้าแหย่ ก่อนที่จะชึ้ไปที่ฮั่นจุยแล้วพูดออกมา “ส่วนการที่ตาแก่ผู้นี้มาทำไมนั้น เจ้าก็ไปถามไอ้นั่นดูแล้วกัน ข้าขี้เกียจจะเอ่ยแล้ว”
เมื่อได้ยินแบบนี้แล้ว หลิวฉิงได้จ้องเขม็งไปที่ฮั่นจุยแล้วถามออกมา “เกิดอะไรขึ้น บอกข้ามา”
ถึงแม้ฮั่นจุยนั้นจะมีอำนาจอยู่ในสภาสูงก็ตาม แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าหลิวฉิงผู้ที่ไม่ได้โผล่หน้าออกมานานจนโลกแทบจะลืมนี้ ก็ไม่อาจจะแข็งขืนได้
เพราะหากไม่มีชายคนนี้อยู่ในเผ่าพันธุ์ ไม่มีทางเลยที่ฮั่นจุยและผู้อาวุโสคนอื่นๆจะสามารถทำให้เผ่าพันธุ์ของตนดำรงอยู่ได้ภายใต้การคุกคามของสัตว์ประหลาดและมนุษย์กลายพันธุ์อยู่ทุกเมื่อเชื่อวันแบบนี้
“เป็นเช่นนี้”
หลังจากผู้อาวุโสสูงสุดของเผ่าพันธุ์มนุษย์ หลิวฉิง ได้ฟังคำอธิบายของฮั่นจุยแล้ว “เขาได้หันหลังกลับก่อนที่จะพูดออกมา ในเมื่อพี่ฮูเตี๋ยนนั้นบอกว่าเด็กนี่ไม่ใช่มนุษย์กลายพันธุ์ นั่นก็หมายความว่าตามนั้น”
“ไม่ไม่ไม่
