องช่วงชั้น
แต่ให้เจตจำนงแห่งการต่อสู้ของเฉินเฉียงนั้นจะดีเลิศขนาดไหนก็ตาม แต่ด้วยความห่างนี้แล้ว นั่นก็ไม่ได้ช่วยให้เฉินเฉียงขยับตัวได้เลยแม้เพียงชั่วเสี้ยววิ
และหากเขาไม่อาจจะหลุดจากการตรึงของคลื่นพลังของฮั่นจุยไปได้ เขาก็ไม่อาจใช้เคลื่อนย้ายพริบตาได้เช่นกัน
ในตอนนี้เฉินเฉียงจึงได้ใช้พลังจิตของตนทั้งหมด ปล่อยคลื่นอัดกระแทกระดับแปดของเขาโจมตีฮั่นจุยออกไป
อย่างไรก็ตาม คลื่นอัดกระแทกของเขาทำได้เพียงหยุดฮั่นจุยได้เพียงครึ่งวิเท่านั้น
แน่นอนว่าเวลาครึ่งวินี้เฉินเฉียงไม่อาจจะทำอะไรได้
อย่างที่เขาคาดไว้ว่าพลังของราชาจอมพลนั้นแกร่งกว่าเขาในตอนนี้มากนัก
และเมื่อเห็นพลังฝ่ามือที่ค่อยขยายตัวขึ้นในครรลองสายตาของตน เฉินเฉียงในตอนนี้ก็ได้ถอดถอนลมหายใจออกมาอย่างยอมแพ้ต่อการดิ้นรน
การพบเจอกับศัตรูที่ห่างชั้นแบบนี้ ต่อให้เขานั้นเก่งกาจมาจากไหนก็ไม่อาจจะพลิกกับสถานการณ์ได้แล้ว
ในที่ห่างออกไปในตอนนี้ แม้หยานเสวี่ย หลี่เชิน และเว่ยชิงเฉินจะตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่งขนาดไหนก็ตาม เฉินเฉียงไม่ได้ใส่ใจอีกต่อไป
แต่เป็นตอนที่ทุกคนต่างก็นึกว่าเฉินเฉียงนั้นต้องตกตายด้วยพลังฝ่ามือที่ทรงพลังของฮั่นจุยนี้อย่างแน่นอนแล้ว ก็ได้บังเกิดเรื่องพลิกผัน
“วี้…………”
ในตอนที่พลังฝ่ามือของฮั่นจุยอยู่ห่างจากหัวของเฉินเฉียงเพียงชั่วหนึ่งฝ่ามือนี้ บังเกิดเสียงที่เรียวเล็กแหลมแต่ดังลั่นขึ้น และต่อหน้าผู้คนที่กำลังจ้องมองนี้ พลังฝ่
