เห็นว่าฮั่นจุยถูกโจมตี ในขณะเดียวกันก็ได้มองไปที่เฉินเฉียงแต่ก็ไม่กล้าที่จะด่วนตัดสินใจทำอะไรไป
และด้วยการที่ฮั่นจุยบาดเจ็บหนัก แรงกดดันบนตัวของเฉินเฉียงได้หายไปจนหมดสิ้น
เป็นตอนนี้ที่เฉินเฉียงได้หันหลังกลับไป ก็ได้พบกับผอ.ของสำนักศึกษาเต่าดำหรือก็คือเฉียนฝู ผู้ซึ่งแต่งตัวปอนๆและเดินตรงมาอย่างช้าๆ
“ผอ.เฉียน….เหรอ”
ใครจะไปคิดว่าเฉียนฝูผู้ซึ่งขัดแย้งกับเขาอย่างรุนแรงจนแทบจะตัดขาดนั้น จะออกโรงช่วยเขาไว้ในวันนี้
อย่าว่าแต่เฉินเฉียงเลย แม้แต่แขกเหรื่อที่เฝ้ามองเหตุการณ์นั้นก็ไม่มีใครคิดว่าผู้ซึ่งเป็นเพียงผอ.สำนักศึกษาเล็กๆ จะทรงพลังได้ถึงขนาดนี้เหมือนกัน
“เฉียนฝูเหรอ แกกล้าดียังไงถึงกล้าสอดมือเข้ามายุ่ง แถมยังต่อต้านสภาสูงภาคกลางอีก อย่าบอกนะว่าเจ้าอยากถูกตราหน้าว่าทรยศเผ่าพันธุ์น่ะ ห้ะ”
“โยวโฮ่…. ตัวข้านั้นก็คิดว่าผู้อาวุโสโลหะศักดิ์สิทธิ์จะตกตายไปจนหมดสิ้นแล้วซะอีก จนปล่อยให้เรื่องเน่าเหม็นแบบนี้เกิดขึ้นในเผ่าพันธุ์ไปได้ แต่ดูเหมือนว่าพวกเจ้านั้นคิดจะนั่งแก่ๆให้เสียเวลาชีวิตปล่อยให้เรื่องจบลงไปเองสินะ แต่กระนั้นแล้ว ทีแบบนี้กลับทำตัวกระวีกระวาดขึ้นมาได้นี่ ข้าเองก็ไม่รู้จะด่าว่ายังไงกับพวกเจ้าดีแล้วเหมือนกัน”
“อ้อ แล้วก็ถ่างตาแก่ๆที่ฝ้าฝางของพวกเจ้าดูให้กว้างๆด้วยล่ะว่าตัวข้านั้นหาใช่เฉียนฝูไม่”
และเมื่อพูดจบแล้ว หน้าตาของเฉียนฝูก็ได้แปรเปลี่ยนไปเป็นใบหน้าของคนอื่นที่แตกต่างกันอย่างสิ
