จก็แล้วกัน
“ฮั่นจุย ไอ้ตัวหน้าด้านไร้ยางอาย”
“เจ้าเป็นถึงผู้นำของเผ่าพันธุ์ที่สภาสูงมอบหมายให้ แต่กลับใช้อำนาจของตนหมายที่จะครอบครองเว่ยฉิงเชิน ยังไม่รวมถึงใช้เรื่องเม็ดยาเฮงซวยนั่นมากดดันเธออีก”
“ในมุมมองของข้า เจ้าต่างหากที่ไม่สมควรจะเป็นนักรบของเผ่าพันธุ์”
คำพูดนี้ของเฉินเฉียงนั้นไม่ใช่เพียงการด่าฮั่นจุยเท่านั้น แต่เขานั้นหมายถึงสภาสูงทั้งหลายที่ตาบอดให้คนแบบนี้มารับหน้าที่เป็นผู้นำของเผ่าพันธุ์มนุษย์
และด้วยการที่เฉินเฉียงนั้นมากระชากหน้ากากของฮั่นจุยต่อหน้าผู้คนแบบนี้ แม้แต่สี่ผู้อาวุโสโลหะศักดิ์สิทธิ์ก็ต้องแสดงออกมาอย่างหน้านิ่วคิ้วขมวด
แต่กระนั้น พวกเขาเชื่อว่าด้วยฝีมือของฮั่นจุยนั้นย่อมสามารถจัดการเรื่องนี้ได้
เพราะไม่ว่ายังไงก็ตาม เฉินเฉียงก็เป็นเพียงนายพลวิญญาณตัวน้อยๆ ส่วนฮั่นจุยนั้นเป็นถึงนักรบที่ทรงพลังแห่งเผ่าพันธุ์ ผู้ซึ่งอยู่ในระดับราชาจอมพลขั้นกลาง
นี่ยังไม่รวมแขกเหรื่อโดยรอบที่พร้อมที่จะพุ่งทะลวงเข้าใส่เฉินเฉียงประดุจหอกที่คอยทิ่มแทงได้ทุกเมื่อ
“ผู้อาวุโสฮั่น ท่านยังต้องการเหตุผลอะไรอีก เพียงแค่มันเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ก็เพียงพอที่จะฆ่ามันแล้ว”
“ท่านผู้อาวุโสฮั่น หากท่านไม่อยากจะลงมือเองเพราะคิดว่าเป็นการรังแกผู้น้อยล่ะก็ โปรดยกมันให้กับข้า ข้าจะเป็นคนลงมือฆ่ามันให้กับท่านเอง”
ในตอนนี้ไม่ว่าเฉินเฉียงจะพูดอะไรออกมาก็ไร้ความหมายอีกต่อไป นั่นก็เพราะเขานั้นได้ถูกตราหน้า
