ว่าเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ เพียงเท่านี้ก็เพียงพอที่จะให้คนเหล่านี้ฆ่าเขาได้แล้ว
ยังไม่รวมถึงเรื่องที่ว่าก่อนหน้านี้ เฉินเฉียงนั้นกล้าที่จะหักหน้าฮั่นจุยผู้ซึ่งเป็นถึงผู้อาวุโสของเผ่าพันธุ์มนุษย์ สำหรับพวกเขาแล้วนั้น นี่ถือว่าเป็นโอกาสที่ดีในการสร้างความดีความชอบ และกรุยทางในอนาคตของตนได้อย่างดี
แต่ฮั่นจุยนั้นได้ยกมือขึ้นมาห้ามปรามก่อนที่จะหันไปมองผู้คนที่เดือดดาลแทนตน
เภทภัยที่เฉินเฉียงนับมาให้เขาในวันนี้ ไม่เพียงจะเป็นการทำลายความสุขของเขาเท่านั้น มันยังกลายเป็นทำลายหน้ากากของเขาที่เสียเวลาสร้างมาอย่างช้านานจนไม่เหลือชิ้นดี
ในวันนี้เขาต้องการที่จะทำลายเภทภัยนี้ด้วยตัวเองถึงจะสาแก่ใจ
ไม่สิ
เขาต้องทำให้มันร้องขอชีวิตให้ได้
และเขายังไม่ลืมเรื่องที่ว่าเฉินเฉียงนั้นได้กำความลับของเขตแดนจักรพรรดิแต่อย่างใด
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้แล้ว ฮั่นจุยก็ได้เผยรอยยิ้มที่ชั่วร้ายแบบสุดๆออกมา
“เฉินเฉียง แกไม่ควรจะมาที่นี่เลยจริงน้าไม่ควรเลยจริงๆ แต่ในเมื่อแก่แส่หาที่ตายขนาดนี้ก็อย่าได้มาโทษกันเลยก็แล้วกัน”
หลังจากพูดจบ ฮั่นจุยก็ได้ค่อยยื่นฝ่ามือของตนออกไปทั้งๆอยู่ห่างจากเขาไปยี่สิบเมตร และนี่ทำให้มีรูปฝ่ามือที่ไร้สีสันหนึ่งพุ่งตรงไปที่อกของเฉินเฉียง
ฮั่นจุยนั้นได้คำนวณกับพลังฝ่ามือของเขาเป็นอย่างดีแล้ว
ฝ่ามือนี้ของเขานั้นเพียงแค่ทำให้เฉินเฉียงตกอยู่ในสภาพเจ็บหนักจนไม่อาจจะต่อสู้ได้ แต่ก็ไม่ถึงกับต้องตกตาย
