เฉียงกับพวกรวมสิบสามคนนั้นไปถึงอาณานิคมทะเลสาบกระจกแล้ว อีกที่หนึ่งในอาณาเขตมนุษย์ที่ไกลออกไปกว่าสี่พันกิโลเมตรในตึกที่ใหญ่โตมโหฬาร มันคือด้านนอกของตึกจอมพลภาคกลาง กลุ่มคนขนาดใหญ่ได้วิ่งตรงไปยังที่นั่นกันอย่างเป็นทิวแถว
ไม่นาน ข่าวที่ว่ามนุษย์ พ่ายแพ้ให้กับมนุษย์กลายพันธุ์ก็ได้แพร่กระจายไปทั่วตึกจอมพลภาคกลางราวกับลมที่โหมกระหน่ำ
ที่พักของผู้การร่วมภาคกลาง
ฮั่นจุยผู้ซึ่งกำลังสอนเว่ยฉิงเชินอยู่ในภูเขาที่ชื่อว่าโชวหยางนั้น เมื่อได้รับรู้ว่าลูกชายคนเล็กของตนตกตายในสนามรบ เขาก็รีบพุ่งตรงมาที่นี่ในทันที
ทางด้านจ้าวลี่นั้น หลังจากรับรู้ผลการต่อสู้ในเขตจิ้งชวนแล้ว เขาได้มายืนอยู่ที่หน้าตึกพลางก้มหน้าก้มตาราวกับเด็กนักเรียนที่ทำผิดมหันต์แล้วรู้ตัวดี เขาปาดเหงื่อที่เย็นยะเยียบของตน ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมามองฮั่นจุยผู้ซึ่งในตอนนี้กำลังนั่งบนที่นั่งของเขา
“”จ้าวลี่ ใครเป็นผู้นำของการต่อสู้ที่จิ้งชวน” ฮั่นจุยถามออกมาอย่างสงบ
ถึงแม้จ้าวลี่จะไม่รับรู้ถึงสิ่งใดจากคำพูดของฮั่นจุย แต่จ้าวลี่ก็รับรู้ได้ถนัดใจว่าฮั่นจุยนั้นต้องการจะเอาเรื่องเขาเพราะลูกชายคนเล็กของเขาที่ตกตายไป
ฮั่นจุยนั้นไม่คิดว่าลูกชายของตนจะตกตายได้ง่ายๆถึงเพียงนี้ แถมยังเป็นการตายโดยน้ำมีขององครักษ์ฉีที่เป็นคนของตัวเองที่ถูกส่งออกไปเพื่อเฝ้าระวังภัยเสียอีก
ไม่ว่าคิดยังไงก็ตาม จ้าวลี่ก็รับรู้ได้ว่าฮั่นจุยต้องไม่ปล่อยเขาให้รอดอย่างแน่
